Bruce pakte het touw snel op voordat het van de vreemde putrand naar binnen gleed. De grond leek aan alle kanten uitgerekt, als een rubberen vel met een zwaar gewicht in het midden. Bruce keek over de gladde randen en kon net Ollie zien – hangend aan zijn immovable rod!
Roderick zag de top van Andre’s ranseur en dat was voldoende informatie om een liberating command te geven. Andre was per direct vrij van de verstikkende tentakels. Hij pakte zijn ranseur achter het metalen lemmet en begon het herhaaldelijk in de plant te steken. Het wezen had een dikke schors, maar hij wist erdoorheen te komen.
Ruach duwde zich een weg door de bramen en dacht na. Hij toverde, en iedereen die nog boven was, inclusief Styx, kreeg tintelende vingertjes en teentjes – communal spider climb. Styx wandelde door en begon langs de muur van de put naar beneden te lopen. Ollie waggelde zijn wenkbrauwen in de richting van de gouden krokodil en liet het touw los. Hij pakte een stokje met zijn vrije hand, mompelde een commando en schoot magic missiles op de plant die nog altijd in het zuur stond. Deze knallen waren voor de shambler de druppel en het zakte in elkaar. Andre zuchtte, stond voorzichtig op en pakte het uiteinde van het touw.
Mea riep naar beneden:
“Je kunt je wapen laten liggen, het komt zo naar boven toe.”
Andre pakte het touw met beide handen vast en begon te klimmen. Boven pakten Roderick en Bruce het touw ook stevig vast en begonnen te trekken. Styx kwam naast Ollie staan, die het zadel vastpakte en de immovable rod losmaakte. In een mum van tijd lag iedereen weer boven. Mea maakte een grapje over een vunzige rod en een natte schacht waarvan iedereen even sprakeloos was. Daarna begon het lachen – en de healing.
Ruach nam even de tijd om de schuilplaats van de shambler te onderzoeken – hij had immers geen last van de bramen, ranken, uitlopers, wortels en andere ondergroei. Tegen de tijd dat iedereen opgelapt was, kwam hij terug met een paar half verrotte zakken van eerdere slachtoffers. Hij leegde ze op de grond: goudstukken, glimmende stenen en een magisch drankje.
“Interessant…” zei Roderick. Hij hield het drankflesje tegen het licht, haalde de dop eraf en… dronk het in een slok door!
Een sprankelend blauwe laag verscheen over zijn lichaam en hij merkte meteen iets minder last van de bramen. Mea keek hem even aan en gaf uitleg:
“Dat was een elixir of swimming – je kunt het komende uur als een dolfijn door het water glijden.”
“Handig!” zei Roderick, en hij liep door richting de toren.
**************************
Tien voorzichtige minuten later stond iedereen voor het vervallen torentje. Op Ruach na zat iedereen onder de krasjes, schrammetjes en rode vlekken, Ollie zelfs tot zijn oren. Dit ruïne zal ooit een hoge toren zijn geweest, maar tegenwoordig stond er slechts een afbrokkelende cilinder van drooggestapelde stenen. Het stak zo’n veertig voet boven de bramen uit, bedekt met een donkere klimop. De rest van de stenen lagen verstrooid op de grond, binnen redelijk zichtbaar en buiten bedekt met onkruid. Dezelfde onkruid overwoekerde de vloertegels binnen. Het structuur zelf had twee mogelijke ingangen – een brede opening aan het zuidoosten en een nauwe raam dat naar het westen keek.
“Uitzicht op het moeras, wat fijn,” merkte Roderick op.
“Doet me aan dat andere torentje denken – met de quickling en die spookvrouw,” beantwoordde Andre.
Het gevoel van in de gaten gehouden worden was hier nog sterker dan op de rest van het eiland. Ollie probeerde Bruce te overtuigen dat hij binnen moest kijken, maar daar trapte hij niet meteen in. De spellthief concentreerde en zijn wenkbrauwen schoten omhoog,
“Er zit overal magie, best sterk, en ook iets magisch binnen!”
Ze keken, van buiten de drempel, naar binnen. De magie was in de buurt van een steen, in het midden van de ruimte. Tegen de muur aan de noordkant, achter een ingestorte stuk muur, was een schaduwrijke plek – misschien een opening in de vloer.
“Check bij die platte steen, Bruce!” zei Ollie weer, “Daar is iets magisch!”
Bruce keek afwezig en bleef weigeren. Mea stuurde een unseen servant de ruimte in en het verplaatste de steen. Een dagger lag op de grond en ze gebaarde dat het wezentje die zou ophalen. Een tweede gebaar en de dagger werd afgeleverd bij Bruce zijn voeten. Mea ging terug naar de stenen muren bestuderen.
De dagger was van een dof metaal met een gemeen, gebogen lemmet. Het leek het meest op een platte slagtand. Zowel Bruce als Ollie zwaaide er door de lucht mee, knikkend. Het had een goede balans en gewicht. Ze vroegen Mea om het te analyseren maar zodra ze het aanraakte gooide ze het op de grond met een kreet!
Ze gebaarde, keek ingewikkeld en gaf haar oordeel,
“Dat ding is afgestemd op mensen met een … laten we het zo beschrijven, een chaotische aard. Ben je dat niet, voelt het niet fijn om het vast te houden. Het verzwakt je zelfs, en op een pijnlijke manier ook. Verder was het waarschijnlijk gebruikt om mensen gruwelijk te vermoorden. Als je een hulpeloos mens daarmee om het leven brengt, wordt het voor een tijdje krachtiger. Verder zit er een symbool op van een soort God, Yog-Sothoth. Die is ook beslist onvriendelijk voor de mensen.”
[Nu dagger +1. Door een human te doden door coup de grace – wordt het +2 human bane for 24 uren]
Mea huiverde, “Naar ding! Dat Yog-Sothoth is een ‘buitengod’ – die zijn volstrekt vreemde, ondoorgrondelijk oude en slecht begrepen godheden die buiten de realiteit zelf bestaan, of buiten de concepten van geloof, ziel en essentie. Yog-Sothoth heeft iets te maken met de dimensie van Tijd en wordt bekend van vreemde, andere realiteiten. Datzelfde symbool heb ik ook op stenen in deze buitenmuur gevonden. Ik denk dat hier ooit een tempel van Yog-Sothoth is geweest.”
Ollie en Bruce keken elkaar aan en de dagger verdween in een rugzak.
“Naast het unheimlich gevoel over het hele eiland - een erg sterke enchantment - geeft dit gebied een aura af van transmutation en conjuration magie. Hier is meer aan de hand dan alleen een waarschuwingsgevoel om pottenkijkers te verdrijven…” vervolgde Mea.
Op dat moment begon de wereld voor iedereen plotseling te draaien. Eerst Ollie, toen Roderick, Bruce en Andre, en daarna Ruach, Mea en Styx. De volgorde van het eiland opstappen…
|
Jacco
Bruce McLean (Vulridir Sr)
Pake
DM (Jeff)
