 De keuze is gemaakt.
De groep stapt door de levende corridor van wortels en herinneringslicht, en nog voordat de Hollow zich verder opent, besluiten ze te rusten. De plek voelt vreemd genoeg… veilig. Alsof de Hollow hen voor één nacht wil beschermen.
Ze bouwen een beschut kamp, half verscholen tussen wortelrichels en zacht pulserende lichtpunten. Maar wanneer Floef ontwaakt, voelt ze het meteen: een zware vermoeidheid, een echo die aan haar ziel trekt.
Ze heeft een level of exhaustion. En toch… ook een nieuw inzicht.
Het is alsof de Hollow met haar heeft gesproken. Alsof het haar een route heeft laten zien die alleen zij kan begrijpen.
De groep trekt verder en bereikt een enorme hal. Aan het einde staat een boog waar fel, blauw licht uit stroomt, koud, pulserend, bijna elektrisch.
Floef blijft staan. Ze voelt het. Er is iets hier. Iets dat op hen wacht.
Aera blijft achter, sluipt later de hal in en probeert de leidende lichten van de Hollow te vermijden. Hij beweegt als een schaduw, maar ziet niets… nog niet.
Mycela sluit haar ogen en knikt langzaam. “Er is iets zwaars hier. Iets vijandelijks.”
Thokk, met Kokosnoot onder de arm, stapt vooruit over een smalle brug van wortelsteen.
En dan gebeurt het.
Uit de grond schiet een vorm omhoog, een Needlebound Stalker, perfect verstopt in de wortelgrond. Het grijpt naar Thokk, maar de cavalier reageert sneller dan het wezen verwacht.
Aera ziet de grond verderop bewegen. Er zijn er meer. Veel meer.
Floef en Thokk reageren tegelijk: met een gezamenlijke klap slaan ze de eerste Stalker neer voordat het kan ontsnappen.
Maar de grond onder Thokk begint te woelen. Wortels grijpen naar zijn hamer, proberen hem vast te houden. De Hollow test hem of probeert hem te stoppen.
Thokk gromt, trekt zijn hamer los en grijpt Floef. Met een krachtige worp slingert hij haar naar een verder gelegen steenplateau.
Daar wacht een tweede Stalker, klaar voor een nieuwe hinderlaag.
Het gevecht duurt niet onnodig lang, maar de tweede Stalker weet alsnog een venijnige steek uit te delen. Ondertussen en even later..
Mycela verandert in een dodo en waggelt richting Aera, die een pijl afvuurt naar een derde vijand in een zijruimte. De pijl raakt een enorme paddenstoel en bliksem schiet terug door de hal.
De paddenstoelen kaatsen weerlicht. De lucht ruikt naar ozon.
De dodo zakt plots weg in de wortelgrond. De grond probeert haar vast te houden, te verzwelgen.
Thokk, met een zucht die alles zegt, werpt een geïmproviseerde lasso en trekt haar los. De wortels laten haar met tegenzin gaan, maar niet zonder haar pijn te doen.
Mycela verandert opnieuw dit keer in een rat en klimt op Thokk’s schouder. Hij bromt, maar laat het toe.
Aera begeleidt Floef richting de blauwe boog. Samen aanschouwen ze de bliksempaddenstoelen die als stormlampen door de hal flitsen.
Thokk springt naar het volgende steeneiland, Mycela nu tussen de hoorns van zijn helm geklemd.
Floef stapt door de boog en probeert een paddenstoel te raken, maar het ding lijkt nauwelijks onder de indruk. Toch vindt ze een pad tussen de paddenstoelen door een veilige route.
Thokk volgt, en Mycela verandert weer terug in zichzelf.
Aera wordt plotseling gegrepen door een wortel die uit de grond schiet. De grond leeft. De grond kijkt. De grond valt aan.
Dan barst de Hollowroot Sentinel los.
Een Memory Pulse schiet door de hal een golf van mentale pijn. Floef wordt vol geraakt. Een herinnering uit haar verleden, scherp als glas, snijdt door haar heen.
Mycela legt haar hand op een paddenstoel en fluistert:
“Wij helpen de Hollow King. Pak de Hollowroot. Hij is gevaarlijk wij niet.”
De paddenstoelen reageren. Ze richten hun bliksem op de Sentinel.
Aera grijpt zijn kans en schiet. De Hollowroot valt.
Waar de Sentinel stond, opent de grond zich. Een doorgang. Een uitnodiging.
Kokosnoot past erdoor met wat hulp.
De tunnel is lang, drie uur lopen, en voelt alsof hij door de Hollow zelf wordt gevormd terwijl ze gaan.
Aan het einde opent zich een gigantische ovale ruimte.
In het midden hangt een massief gesteente, verbonden door drie bruggen. Rondom zweven honderden, misschien duizenden memory shards, als sterren in een ondergrondse hemel.
Op het zwevende eiland staan drie wezens. Ze manipuleren de shards als marionetten aan onzichtbare draden.
Floef voelt het meteen.
Hij moet de shards bevrijden.
Niet omdat iemand het zegt. Maar omdat de Hollow het fluistert. Omdat de Echo het voelt. Omdat dit de volgende stap is.
|
Jacco
Dobbelaar
Johan
Tuning
Sietze
