Het ratelende geluid zwol aan tot een rauwe kreet. Bruce hoorde Andre roepen en begon te rennen. Hij dook door het gat in de muur en kwam achter Andre en Ollie tot stilstand, zijn rapier al in de hand. Andre draaide zich meteen om, zijn gezicht bleek, en duwde Bruce opzij. Toen rende hij zo hard hij kon terug richting de uitgang.

Ollie en Bruce bleven alleen achter in de enorme ruimte. Overal stonden planten, paddenstoelen en struiken dicht op elkaar. Twintig voet boven hen hing een dikke mistlaag, van bovenaf zwak verlicht door een diffuse, ziekelijke gele gloed. Terwijl buiten in de gang Ruach naar Styx floot, hoorde Ollie boven de mist iets bewegen. Hij richtte zijn staf en schoot een lightning bolt omhoog. Het straal verdween in de damp en uit de mist klonk een woedend, getergd geluid.

Daarna zagen ze het monster zachtjes overvliegen. Een chimera, groter dan verwacht. In het midden een gierkop, links een ratelslang, rechts een kronkelende duizendpootkop. Gevederde vleugels droegen het lijf, een leeuwenlichaam met een staart die eindigde in een ratel. De stank van rottende planten hing zwaar om het wezen heen.

Roderick kwam door het gat de kamer in gelopen. “He hallo, wat is hier aan de hand?” riep hij, terwijl Mea hem opvolgde. Ruach bleef buiten staan en gooide met create water een plens water over Andre heen, in de hoop hem weer bij zinnen te krijgen.

Op dat moment gutste er vanuit de mist een natte slurry naar beneden – zuur! Bruce wist weg te duiken, maar Roderick kreeg het vol over zich heen en schreeuwde het uit van pijn. De chimera sloeg met zijn vleugels en steeg weer op. De gierkop krijste nog één keer voordat het monster weer in de mist verdween.

********************************

Andre kwam langzaam tot zichzelf, al mompelend. “Was dat nou zo eng? Vast magie…”
Daarna liep hij terug naar voren en zocht eerst een plek waar hij zijn verdediging op kon bouwen. De anderen bereidden zich ook voor op de terugkeer van het beest. Ollie verborg zich bij de eerste planten aan de rand van de kamer terwijl Roderick zichzelf genas en de anderen waarschuwde voor het zuur. Bruce pakte iets uit zijn binnenzak, glimlachte en liep naar een open plek naast de rechterwand. Ruach boog zich naar Styx, legde hem uit dat hij zijn adem moest inhouden zodra hij de kamer in ging, en wees naar het gat in de muur. De krokodil zette hem op een lopen.

Toen dook de chimera opnieuw uit de mist, deze keer recht op Bruce af. Bruce gooide zijn feather token op de grond en stapte snel terug wanneer een volgroeide boom ontstond onder het monster. De chimera klapte er tegenaan en werd omhoog geslingerd voordat het plafond het weer tegenhield. Gierend van woede moest de chimera alweer een rondje gaan vliegen.

Andre kwam de kamer weer in en maakte zijn ranseur gereed. Roderick volgde en gaf Andre een bull’s strength. Mea nam positie in bij de muur, tien voet van het gat, naast Ruach.

Bruce keek naar de boom en borg één rapier op. Hij klemde de andere tussen zijn tanden en klom de boom in. Hij was net bij de eerste grote takken, ongeveer tien voet hoog, toen de chimera zich op Ollie stortte. De slangenkop had bijna beet, maar zijn tanden gleden af op Ollie zijn nieuwe, natuurlijke pantser. Ollie stak fel terug met zijn dolk.

Andre klikte zijn hakken tegen elkaar, sprak een commando en activeerde haste. Hij baande zich een weg door de begroeiing totdat hij tegenover Ollie kwam te staan. Hij haalde hard uit met zijn cold iron ranseur en sneed een diepe wond in de flank van het beest. Een enorme klodder bloed spatte los, vloog langs Andre en sloeg op de grond uiteen. Waar het bloed neerkwam, kronkelden onmiddellijk dikke wormen omhoog.

Ollie probeerde te flanken, maar gleed weg in het natte plantenbed. De slangenkop beet opnieuw en miste hem weer, terwijl Ollie stak opnieuw en raakte. De chimera leek even afgeleid en Andre maakte daar gebruik van. Hij sloeg weer hard toe en een tweede bloederige klodder viel neer en veranderde in kronkelende wormen.

De wormen stroomden in een zwerm naar Andre toe en begonnen, al bijtend, zijn benen te beklimmen. Andre moest ze steeds pletten en afvegen, wat hem flink afleidde. Ook Ollie werd gebeten en zwaar afgeleid door knagende kruipers in zijn ondergoed. Roderick probeerde de aandacht van de chimera te pakken met een spiritual weapon – een gloeiend zwaard met het symbool van Iomedae ernaast in de lucht hangen. Ruach gooide een sneeuwbal (met ijs en een steentje in) die de chimera hard raakte. Mea stond klaar om in te grijpen.

Bruce zag dat het monster zwaar toegetakeld was, sprong uit de boom en stormde naar voren. De chimera sloeg wild met zijn koppen, maar beet opnieuw mis. Bruce zijn rapier, daarentegen, trof doel.

“Andre! Het is bijna dood! Hakken!”

Op dat moment voelde Andre een worm zijn mond binnendringen. Hij werd misselijk, sprong weg uit de zwerm en probeerde het beest uit te kotsen! Ollie en Styx nam het van hem over – Ollie sprong uit de wormenzwerm en stak opnieuw terwijl Styx dichterbij kwam en de chimera hard beet. De wormen van Ollie keken om en zagen een andere, lekkere hap. Ze keerden zich naar Bruce en begonnen aan hem te knabbelen.

Rodericks spiritual weapon vlog om de koppen van de chimera heen maar wist het niet goed te raken. Hij rende zelf naar voren en sloeg met zijn flail, maar kwam niet door de verdediging heen. Ruach wierp opnieuw een ijsbal, maar miste ook. De bewegingen van de chimera werden hectisch en de nek van de duizendpootkop rekte uit. Een zure lucht vulde de ruimte – de breath weapon was weer klaar voor gebruik! Toen stak Bruce opnieuw. De chimera krijste, gooide zijn koppen omhoog en begon te trillen. Mea reageerde onmiddellijk en creëerde een put onder het monster. De chimera viel en explodeerde in een uitbarsting van groen licht en allerlei plantenslierten. Tot dertig voet rondom het gat schoten ranken en stengels omhoog.

Achter Bruce rees een enorme plant uit het put op. Een bijna overweldigende parfum vulde het gebied en een dikke groene stengel, omgeven door bloeiende kelken en scherpe doornen, bevestigde zich op de rand van de put. Bruce moest nog wegkomen van de wormen en kreeg een zware klap van een zware, stekelige rank. Gif brandde hevig in de wond en hij zag de huid om de steek zwart worden. Toen kwam de brandende pijn en Bruce gilde het uit!

Andre rende dichterbij terwijl Ollie de wormen met bliksem sloeg en daarna op Styx klom. Opeens krompen alle wormen tot kleine, donkere vlekken die daarna opgingen in zwarte rookpluimpjes. Styx blies lucht uit zijn neusgaten en liep vastberaden op de plant af. Hij kreeg een klap maar beet ook terug. Andre’s ranseur beet daarna ook diep, en achter hem kwam Rodericks spookzwaard ook hard aan. De Bloom trilde bij elke klap en schudde zich op een bijna boze manier.

Mea plaatste een flaming sphere achter de plant, maar die kromde de ranken om de vlammen grotendeels te ontwijken. Bruce kwam voorzichtig dichterbij en probeerde ook te steken, maar zijn vingers waren al wat gevoelloos door het gif en hij kon niet zo precies steken als normaal. De Bloom tilde twee doornige ranken omhoog en knuppelde ze neer op Ollie en Andre. Ollie wist de aanval te ontwijken en Andre pareerde de rank en liet zijn harnas de klap rakelings opvangen. De doornen kwamen er niet doorheen en hij haalde opgelucht weer adem,

“Need healing… quite soon…”

Ollie stak terug, maar kwam niet door de harde steel. Andre liet zijn verdediging varen en ging volledig over in de aanval. Eén slag raakte maar de tweede ging mis toen de vleesetende bek zich naar hem draaide. Styx beet diep in een wortel-pootje en zuur spoot uit de beetwond in zijn bek. Hij schudde het grotendeels weg en wat overbleef deed hem niets – voordeel van zijn celestial aard. Naast zijn hoofd kwam het zwaard van Rodericks wapen raakte weer, zijn eigen slag miste nipt.

Ruach zag dat die plant best een stevige tegenstander kon zijn en riep een dire boar op. Het zwijn boorde meteen zijn slagtanden in de plant en richtte zware schade aan. Ruach volgde dit op met zijn laatste vuurbal van de ketting, die vol insloeg.

Mea liet bliksem inslaan op de plant en om de schade deels te ontwijken kwam het terecht in de flaming sphere! Terwijl het afgeleid was, probeerde Bruce weer te steken. Deze keer was raak! Hij probeerde niet te kijken naar de zwarte, etterende wond op zijn arm!

De plant tilde een rank op waaraan een peul hing. Het slingerde de peul neer op de grond en het ding barstte open! Een plens groen zuur gevuld met zwarte zaadjes spatte alle kanten op en Roderick kreeg de volle laag! Zijn huid werd meteen rood verbrand en rookte zelfs. Hij proefde azijn en merkte ook op dat er zaadjes in zijn mond waren – dezelfde zaadjes die de vervloekte dieren en mensen deden veranderen in monsters!

Bruce wist het zuur en de zaadjes te ontwijken. Andre kreeg wat zuur op zijn benen maar slikte geen zaadjes. Ollie en Styx bleven ongedeerd en de twee casters waren gelukkig buiten bereik. Dit laatste, wanhopige daad was de laatste aanval van de Bloom. De everzwijn scheurde weer een grote snede in de bast en toen stak Andre tot twee keer toe, diep in de mondachtige bloem. De ranken schokten, sloegen eerst wild alle kanten op en toen verslapten ze, De plant zakte trillend in elkaar en kromp binnen enkele seconden in elkaar. Rondom de al bruinende plant begon de begroeiing binnen enkele seconden af te sterven. In een mum van tijd waren alle paddenstoelen, lianen, plantjes en boompjes dood, op de boom van Bruce na. Het gele licht doofde ook langzaam en de mist dijde uit totdat het weg was toen het licht doofde. Alleen het licht van Bruce’ pantser en een continual light van Mea bleef over.

Ruach bedankte de everzwijn en liet het gaan. Andre porde aan de droge kelk met zijn ranseur en Roderick sjokte naar Bruce toe om hem snel te genezen. Het was dweilen met de kraan open, want het gif bleef doorbranden. Andre gaf Bruce een delay poison potion om het gif te onderdrukken en begon cure potions uit te delen.

Een paar minuten nadat de plant was verslagen begon een lichtblauwe gloed in de ruimte te schijnen. Het vormde zich tot de vorm van een gnoom met één arm – Jin Durwhimmer!


“Het geraas en geschreeuw is opgehouden. Eindelijk is het er… de stilte. Zo hoort het hier te klinken - dank jullie echt.”

Hij zweefde iets dichterbij, zijn vorm doorzichtig als ochtendmist.

“Luister goed. De kracht van het Groen heeft mij hiernaartoe geleid en jullie land is nu veilig. De vloek is opgeheven, de zaadjes machteloos. (Roderick floot zacht.) Als dank schenk ik jullie hetzelfde kracht dat dit in gang heeft gezet. Als jullie het nodig hebben kun we in een cirkel zitten, middenin de natuur, en de volgende rituele woorden tien minutenlang blijven herhalen. Daarmee zul je kennis krijgen van een groot gebied om jullie heen. Ik hoop dat het jullie helpt.”

Hij herhaalde een gebed aan de natuur en Bruce schreef het snel op. Mea dacht dat dit effect als een commune with nature spreuk zou werken en Jin beaamde dit.
[Buiten geeft het kennis van een straal van ongeveer tien mijl. In een natuurlijke grot werkt het ook maar slechts tot een straal van 1000 voet.]

Ze bedankten de gnoom en hij hen, en toen nam hij afscheid en vervaagde. De groep bleef achter in een stille, donkere, naar parfum en zuur ruikend grot vol dode planten. Ollie leende een licht en doorzocht snel de kamer, op zoek naar schatten. Blijkbaar had de half-orc alles al voor zichzelf opgeëist en was het dus in de stapel op de gang en in de rugzakken – vooral van Andre natuurlijk.

Op aanmoedigen van Bruce liepen ze snel naar buiten toe – hij wou niet in dit donkere hol zijn wanneer de delay poison uitgewerkt was. Gelukkig was dat pas drie uuren later en tegen die tijd had hij André’s mantel, bear’s endurance en Rodericks goede zorg. Het gif verscheen en was meteen uitgewerkt. Toen, pas, kon iedereen opgelucht ademhalen.

level up, level up, level up up up!

Bruce gooide in het verhaal twee feather tokens. Ook wel leuk, maar gebeurde niet echt.

:-)

Oops, goed gezien!

 Verhaal af :D

In het kader van uitgifte BP's  - hoeveel heeft Mea nodig en hoeveel hebben we te besteden? De aankomende drie rondes gaat het om expansiedrift. 

Ik wil eigenlijk die tempel van Erastil ook wel bij ons rijk. 

Voor de slow-and-steady is een minimum gegeven. Alles daarboven is een versneller.

Dan gaan we twee maanden genieten van onze markt - misschien wat huisjes bijbouwen in Zevensprong. VErder mag Mea de portefeuille