De groep ging terug naar de lage zaal waar de stenen banken rechtstreeks uit de grond waren opgetrokken – met stone shape, volgens de kenners. In de wanden waren reliëfs gekerfd van drieogige monsters die fey verslonden, hun kaken wijd open. Ook deze zijn met stone shape gemaakt.  Voor de banken stond een eenvoudig houten lessenaar, oud en splinterig. Ruach liep door richting de paddenstoelen maar Andre wilde eerst genezing. Roderick ging aan de slag met de wand terwijl Ollie (Muis) zich aan Ruach zijn schouder vastklemde. Zodra Roderick klaar was met Andre, hielp hij ook Ollie en Bruce. Ollie piepte ongeduldig dat Ruach vooral niet door de kamer met sporen moest lopen. Zijn stem klonk scherp in de stille ruimte.

Bij de ruimte met de schimmels en paddenstoelen bekeek Ruach de vloer en de wanden aandachtig. Hij herkende dat sommige sporen gevaarlijk waren om in te ademen, andere juist bij aanraking. Ollie werd ongeduldig, glipte van Ruach zijn schouder en liep een stukje terug. Met zijn nagels kraste hij woorden in de stoffige grond, “yellow mold”, en daaronder “fire”.

Ruach knikte en hief zijn hand. Hij riep een laatste bliksemslag op en liet de call lightning neerkomen op de paddenstoelen. De inslagen veroorzaakten korte, doffe explosies. Stof en sporen dwarrelden op en bleven even in de lucht hangen. Daarna wierp Ruach een produce flame aan het begin van de schimmelgroei. De gele korst vatte vlam. Kleine stofwolkjes lichtten op en verbrandden meteen. Hij herhaalde het ritueel, zeven keer in totaal, totdat de hele besmette zone was uitgebrand. De lucht werd schoner, de vloer zwartgeblakerd en vol troep.

Toen het veilig leek, ging Andre voorop. Hij keek de eerste gang rechts in, die naar een ronde ruimte leidde waar een stenen constructie stond die op een iglo leek. Water sijpelde langs de wanden van de ruimte naar beneden. In de muren waren afbeeldingen te zien van jakhalzen waar planten uit groeiden, alsof wortels door hun schedels braken. De vormen waren strak en onnatuurlijk, duidelijk gevormd met stone shape.

Samen met Ruach verkende Andre de ruimte. De stenen iglo bleek een magische constructie, een tiny hut, die de kleuren aannam van de stenen in de buurt. In de iglo vonden ze een klein tafeltje, een bedroll, wat lakens en meerdere boeken, onder andere gebedenboekjes. Eén boek viel op - twee platen boomschors verstevigd met hars en daartussen perkament, samengehouden met leren riemen. Ruach nam alle boeken mee en bracht ze naar Mea.

De meeste bleken dagboeken en gebedenboekjes te zijn. Mea sloeg het meest recente dagboek open en begon te lezen.

De schrijver beschreef hoe de zegen van de Moeder zich over het land verspreidde. Hij jubelde over de bloem van Lamashtu en over de kracht die rechtstreeks voortkwam uit corruptie via een scheur tussen de planes. Er was een opening richting de Abyss in een gebied dichtbij de First World van de fey - een perfecte voedingsbodem om het gebied om te vormen tot een geboortegrond voor nieuwe monsters. Hij schreef dat Lamashtu (de Moeder) een monster naar de grotten had geleid “een zeer ongewone chimera die mijn Godin geschikt achtte te verschaffen” en dat het al jaren zijn kracht “rechtstreeks uit de corruptie in het litteken van de Breuk putte”, waardoor de magische energie van de plek effectief werd overgedragen op het wezen zelf.”

Hij zag het als een cadeau dat op hem wachtte. Hij schreef dat dit wezen hem als meester zag en alles deed wat hij vroeg, zolang hij in de taal van de Moeder sprak, maar ook dat het wezen weinig aandacht meer had behalve voor geweld. Dit wezen was nu de host van de Bloem van Lamashtu “de Bloem verlevendigd in het lichaam van het chimera” en zolang het leefde zou de vloek over Amborr groeien.

Verderop in het boek stond dat hij plannen had om de host te verplaatsen, zodat de zegen (vloek) zich door de rest van de Stolen Lands kon verspreiden. Meer naar het begin beschreef hij een grot en een visioen waarin de Moeder hem had opgedragen de Bloem op te roepen. Hij had voor meerdere rituelen gezorgd, verspreid over het gebied - zeven groepen waren eropuit gestuurd om het ritueel uit te voeren. Ten noorden van Greenhaven. Ten zuiden ervan. In het bos. Bij een splitsing van de rivier. Ze moesten zelf mooie plekken uitzoeken, ver uit elkaar maar allemaal binnen 50 mijl van Greenhaven.

****************************

De tweede gang leidde naar een koelere ruimte met een cirkel van uitgedroogd bloed op de vloer, waarbinnen twee voetafdrukken zichtbaar waren van… hout? Het leek vooral op twee bomen afgehakt op grondhoogte – waarschijnlijk was dat boombeest hier opgeroepen. Aan het einde van de gang, na een bocht naar rechts, stond een muur, bedekt met een dun laagje ijs. Plots stak een hand door het steen, gevolgd door de rest van een gnomisch spook. Hij zweefde half uit de muur, een arm omhoog en de ander… had hij niet.

“Jullie zijn geen dienaren van de Jakhalin, dat voel ik. Help mij… jullie moeten helpen… de scheur ademt nog. Snijd de ziekte eruit. De wond… voedt zich met de bloem die hier is geplant. Verdelg de bloem van Lamashtu, en de scheur sluit zichzelf. Ik heb geprobeerd… ik dacht dat ik het kon… maar het ritueel brak… brak mij.”

Er volgde een gesprek waarin de gnoom zichzelf voorstelde als Jin Durwhimmer, een druïde, en sprak over een scheur naar de First World dat ‘leefde’ en over een Bloem die gevoed werd. Hij kon het aanvoelen – het klopte als een hart en werd steeds sterker.

Hij kwam afgelopen winter naar deze grotten toen een commune with nature de aanwezigheid van een scheur naar de Eerste Wereld onthulde. Hij legde uit dat zulke scheuren meestal na een jaar of twee vanzelf dichtgaan, ‘genezen’ door de First World zelf, die de scheuren niet lang tolereert. In dit geval was de scheur verdorven. In zijn commune was hij te weten gekomen dat een tovenaar ooit had geprobeerd de energieën van deze scheur op het Abyss te richten. Dit was mislukt en had de scheur ‘geïnfecteerd” zodat het niet meer vanzelf kon sluiten – het zit hier dus al jaren te etteren. In de grotten leefde ook een chimera, aangetrokken door de nare energieën, en het leefde vooral van de corruptie en ging niet meer jagen.

Toen Jin het grottenstelsel verkende koos hij deze grot als de plek om te proberen de scheur te genezen. Dat mislukte en in de explosie raakte hij zijn arm, en zijn leven, kwijt. Gekweld door zijn mislukking herrees hij na zijn dood als een geest. Hij kon zijn druïdische krachten ook niet meer gebruiken.

Een maand of drie geleden kwam de half-orc cultist van Lamashtu, Darivan, aan met zijn sekte. Hij vocht tegen Jin toen hij de geest voor het eerst tegenkwam, maar Jin kwam steeds terug. Darivan besloot uiteindelijk de grot magisch dicht te metselen, waardoor Jin alleen moest lijden in zijn ondode bestaan ​​– ver genoeg weg om de sekte niet rechtstreeks te kunnen beïnvloeden, maar dichtbij genoeg om hun corruptie van de scheur naar de Eerste Wereld te voelen.

Op Ruach zijn vraag wees hij achter zich, door een stenen muur dat gladder leek dan de andere rotsmuren. Zijn lichaam lag hier, achter de muur, ingemetseld door de half-orc zodat hij uit de buurt moest blijven.  Hij vroeg of hij begraven kon worden in het woud, of in ieder geval in de buitenlucht. Op een vraag van Andre vertelde hij dat de half-orc door muren heen kon gaan. Of er nog meer wezens bij hem hoorden wist hij niet. Het kon zijn dat er nog een groep buiten de grot was.

Bruce vroeg of ze het lichaam van de gnoom die dag konden begraven, voordat ze de volgende dag verdergingen. De gnoom zei dat hij omsloten was door vier muren, opgetrokken door de half-orc. Ruach liep met Ollie naar de muur voorbij waar de planten waren geëxplodeerd en probeerde erdoorheen te kijken met zijn handschoenen. Hij keek door de eerste muur heen, maar daarachter stond nog een tweede.

Andre ging aan de slag bij de muur achter de gnoom. Hij had zijn magische multi-tool omgevormd tot een pikhouweel en na een half uur werken waren de muren doorbroken en lag het puin op de grond. De ruimte erachter was schoon, zonder planten, en in een hoek lag een skelet waarvan één arm ontbrak. Ruach vroeg of de gnoom Erastil vereerde. Hij volgt vooral het Oude Geloof, ook bekend als het Groene Geloof, maar respecteert ook Gozreh (de wind en de golven) en Erastil (jagen, oogsten en kleine gemeenschappen).

Met instemming van de gnoom raapten ze het skelet op en namen ze het mee naar de muur aan de andere kant van het grot. Zijn geest verscheen en dreef door de muur om te verkennen. Hij kwam terug en vertelde dat er acht stenen muren waren opgetrokken, en daarachter was het gebied heel heftig voor hem. Er was een soort turbulentie van de scheur of rift or portaal. De ruimte zelf was groot, meer dan honderd voet lang en daar lag ook een groot monster. Hij wist niet wat voor monster het was maar kon het wel beschrijven- het wezen had drie koppen en vleugels – de kop van een slang, de kop van een aasgier en een kop die leek op het lichaam als een duizendpoot. Volgens Mea klonk het als een soort chimera – dat paste ook bij Lamashtu.

Bruce en Ollie controleerden ondertussen het boek op vallen maar vonden niets. Ruach bladerde in het stenen boek – het begon met een gebed in het Abyssal – maar zodra hij de woorden begon te lezen rees er een bruine mist op uit het boek. De mist nam de vorm van een slang aan en schoot op hem af, maar Ruach wist het net te ontwijken. Hij keek de twee valdetectoren aan met een opgetrokken wenkbrauw en las door. Mea zei dathet maar goed was dat hij goed opzij kon springen – anders had hij een week vastgezeten in die slang!

Verder bladeren door het boek leverde teksten op die hem niets zeiden, waarschijnlijk spreuken. Eén pagina beschreef een ‘boon’. Wie drie spreuken uit het boek voorbereidde, kon see invisibility gebruiken.

Andre deed zijn harnas uit hakte een weg door vier muren heen voordat de groep besloot te rusten. Ze brachten de nacht buiten door.

De volgende ochtend gingen Roderick en Mea aan de slag om Ollie terug in zijn eigen lijf te krijgen. Uiteindelijk lukte het Mea met een dispel magic. Ollie straalde en deed meteen zijn amulet of natural armour +2 om. Hij keek zo blij als een hond met twee staarten.

Andre pakte het pikhouweel weer op en maakte de weg weer vrij. Bij de laatste muur rook hij iets misselijkmakends zodra er een gat ontstond. Zijn maag draaide om en hij kon net om de hoek struikelen voordat hij zijn ontbijt kwijtraakte. Eenmaal weer bijgetrokken deed hij zijn harnas weer aan, waarop hij de rest uitnodigde om even te gaan ruiken – beter nu aan de geur wennen dan straks in een gevecht. Niet iedereen hapte – figuurlijk of letterlijk.

Ruach klopte op de botten van Jin Durwhimmer en vroeg of hij nog wou helpen – de groep was klaar om het chimera aan te pakken. Hij vroeg Jin om in de ruimte van het beest te kijken en aan te geven waar het zich bevond – misschien kon Mea het laatste stukje muur met een lightning bolt openbreken, en het beest daarbij ook raken. De spook vervaagde en even later hervormde hij zich om verhaal te doen.

Achter de muur lag een jungle van paddenstoelen en planten. Verderop, rond een bocht, stond het monster op ongeveer honderd voet afstand. Het plafond was verholen achter een dichte mist waaruit een diffuus geel licht scheen. Andre had een idee over brandbare planten, of gassen, en bereidde tien fakkels voor. Zodra de opening groot genoeg was, gooide hij een brandende fakkel naar binnen.

Binnen groeide een dichte wirwar van paddenstoelen, riet, planten en bamboe. Het monster was niet te zien. De fakkel siste op een natte plek en doofde bijna. Andre gooide een fakkel tegen een paddenstoel. Die schroeide wel maar kwam gelukkig niet tot leven. Bruce en Roderick waren daar ook blij mee, na hun ervaring met de paarse paddenstoelen bij de owlbear. Mea stuurde vervolgens een unseen servant om de mist erboven te verstoren maar het bleef op zijn plek, op wat wervels na.

Andre kroop door het gat in de laatste muur en stapte vijf voet de ruimte in. Hij gooide twee fakkels verder naar voren terwijl Ollie, achter hem aankwam. De spellthief merkte meteen magie op maar voordat hij het kon lokaliseren klonk er een hard ratelend geluid vanuit de lucht.

Andre en Ollie kregen kippenvel over hun hele lijf en Andre kreeg het zwaarder te pakken. Andre voelde hoe angst hem greep. Hij dook terug door het gat in de muur en rende, zo hard hij kon, richting de uitgang van de grot.

Voor het geval niet de bloem of chimera maar Bruce tegen de blauwe gaat. 

Niet een slechte worp - wel jammer van de 7

Gelukkig nieuwjaar allen en dat er maar veel (door de spelers) 20's gegooit mogen worden.

Gelukkig nieuwjaar! Gelukkig is de DM ook een speler ...

Gappy new year, nieuwe ronde, nieuwe kans voor meeste comments 

Gelukkig nieuwjaar!

De rest van deze!

Dankjewel Jeff!