Terwijl de raad van Greenhaven de laatste besluiten over belastingen en patrouilles afhandelde, vertrokken Ollie en Bruce naar Restov. Voor Ollie was het geen simpel uitstapje – hij was vastbesloten om het mysterie rond de verschrikkelijke wezens die in hun land waren verschenen te doorgronden. De inwoners noemden het verschijnsel schamper Blooms, maar de kleine halfling had te veel gezien om ze luchtig weg te wuiven.

In de grote bibliotheek van Restov, een stenen gebouw waar het stof dik lag op de houten lessenaars, huurde Ollie de hulp in van een bibliothecaris. Het was een norse, magere man met bril en inktvlekken op zijn vingers, maar hij bleek een onvermoeibare gids door de doolhof van perkament en codices. Samen plozen ze verhandelingen door over monsters, feeën en de Eerste Wereld.

De bibliothecaris sprak gedempt, alsof hij bang was dat de woorden zelf onheil konden oproepen.
“De Eerste Wereld,” zei hij, terwijl hij een oud boek openvouwde, “is een oeroude mal. De goden hebben ooit hun schepping erop gegrondvest, maar wat daar leeft, gehoorzaamt geen enkele wet die wij kennen. Tijd, ruimte, zwaartekracht – alles vloeit er als water door elkaar. Een bloem kan in een ademtocht een boom worden, of een boom een ravijn. Ze hebben daarna onze wereld geschept, een tweede poging, kunt u zeggen.”

Ollie luisterde gretig, en tekende driftig over in zijn eigen notitieboek. Bij één bundel vergeelde folio’s hield hij zijn adem in: een los, oud briefje stak tussen de pagina’s. De letters waren bijna uitgewist, maar hij kon er net genoeg van maken. Het sprak over “zwarte zaden” en een “keel die nieuwe schepsels uitspuwt.” Met zijn kleine hand maakte hij een uiterst precieze kopie van de tekst, inclusief de schetsjes en markeringen in de marge. Het leek hem belangrijk – misschien zelfs een sleutel.

De dagen in de bibliotheek brachten meer. Geruchten deden de ronde dat goblins achter de monsters zaten. Ollie zocht naar welke goden zulke wezens zouden aanbidden. De lijst was lang en chaotisch, maar één naam brandde zich in zijn geheugen: Lamashtu. De Moeder van Monsters. Hij las fluisterend haar titel, alsof de muren meeluisterden. De gedachte dat deze demonische godin achter de Blooms kon zitten, stuurde een kilte over zijn rug.

Intussen verkocht Andre de buit van hun avonturen in de drukke markthallen van Restov, terwijl Bruce de straten afstruinde. Toen ze terugkeerden, leek Bruce veranderd: iets langer, zelfverzekerder, en gehuld in fonkelende blauwe laarzen die zacht glansden bij elke stap.

*************************************************

Aan de zuidoever van het Tuskwatermeer zocht Ruach de oude moerasheks op. De hut van Elga Verniex lag op een eilandje van modder en riet, omgeven door een wiegende zee van muggen en kikkers. Een scheef hek van hout en botten markeerde de grens. Aan een kromme paal hing een verroeste bel, en vlakbij stond een vogelverschrikker met holle, rokende oogkassen. Toen Ruach de bel aantikte met zijn hand, blies het ding plots vuur uit zijn kassen, maar het bleef staan toen een rauwe vrouwenstem commando’s gaf vanuit de hut.

De deur ging open, en Elga zelf verscheen. Haar grijze haren staken als wirwar uit haar kap, haar ogen glinsterden scherp in haar groen gezicht.

“Baron… nee, Graaf,” zei ze met een scheve glimlach. “Je bent gekomen. Heb je de zwarte ratelkappaddenstoelen eindelijk voor me meegenomen? Mijn thee wordt er heerlijk bitter van.”

Ruach schudde zijn hoofd. “We hebben ze gezien, maar niet geplukt. Er was… te veel ander werk.” Hij overhandigde haar in plaats daarvan enkele Bloom-bloemen die hij had meegenomen.

Binnen rook het naar nat hout en kruidige dampen. Terwijl haar vogelverschrikker weer roerloos neerzakte, hing Elga de bloemen op tussen bundels gedroogde moerasplanten. “De vogels vertellen me al langer over jouw Blooms,” zei ze. “Ze fluisteren over vreemde mensen in capuchons die door de bossen sluipen. Een cultus misschien.”

Ruach fronste. “Ze zouden wel eens de hand kunnen hebben in de vergiftigde wateren die we aantroffen.”

De heks streek met haar knokige vingers over de bloemen. “Dat is goed mogelijk. Het water is niet meer te vertrouwen. Drink enkel waar je zeker van bent.”

Ze vertelde verder: reizigers spraken van goblins als schuldigen, en op het water waren de laatste tijd meer lichten dan ooit gezien. Will-o’-wisps, sommige eeuwenoud, andere jong en kwaadaardig. Een leeg vissersbootje was gevonden, dobberend als een graf zonder lichaam.

Ruach zweeg even. Het beeld van dolende lichten en een verlaten boot maakte de lucht nog kouder dan de moeraswind.

“Elke raadsel heeft een prijs,” besloot Elga. “Breng me de ratelkappaddenstoelen de volgende keer, Graaf. Dan zal ik je meer vertellen.”

**************************************************************

Met de woorden van de heks nog in zijn oren zocht Ruach Linzi op. Voor de deur van haar kamer hoorde hij een zacht gefluisterd scheldwoord. Zijn jagersinstinct nam over: zijn stappen werden lichter, zijn adem gelijkmatig. Hij bracht zijn handen omhoog en vormde met duimen en vingers een rechthoek. Zijn magische handschoenen gloeiden zacht, en voor zijn ogen verscheen een doorzichtig venster. Door het hout heen zag hij Linzi, ineengedoken over een bureau, driftig schrijvend, schouders hoog opgetrokken.

Toen hij aanklopte, schrok ze zichtbaar. In een reflex schoof ze haar papieren in een leren map, veegde met haar mouw over het blad, en ging snel rechtop zitten. Er klonk een nerveus “Ja? Wie is daar?” van achter de deur.

Toen ze opendeed en Ruach in de deuropening stond, trok ze haar mond in een haastig glimlachje. “O… Ruach! Kom binnen, natuurlijk.”

De jager stapte naar binnen, bleef een moment zwijgend staan en legde toen uit wat hij onderweg had gehoord en gezien. “We weten nog weinig over die Blooms, maar ze vervuilen het water. De heks zegt dat het gevaarlijk kan zijn om te drinken of zelfs mee te koken. Jij moet de mensen waarschuwen, Linzi. Als stadsomroeper kun jij ze duidelijk maken dat ze hun water moeten koken, of laten zegenen. Dat kan levens schelen.”

Linzi knikte, haar handen rusteloos ineen gevouwen. “Ja… natuurlijk. Ik zal het de mensen vertellen. Maar—” Haar ogen lichtten even op. “Zie je nu waarom we een drukpers nodig hebben? Dan kunnen we zulke waarschuwingen verspreiden, niet alleen hier, maar in elke nederzetting. Een pamflet kan in één dag meer bereiken dan ik in een week roepen kan!”

Ruach kneep zijn ogen tot spleetjes, maar voordat hij kon antwoorden, zakte haar schouders in. Haar stem werd zachter, breekbaarder. “Ik moet eerlijk zijn… het is er al. Ik heb er al voor gezorgd. Alleen… niet op de juiste manier.” Ze keek hem schuw aan, alsof ze hoopte dat hij de ernst niet meteen zou begrijpen. “Ik wilde het jullie als verrassing geven, maar ik—ik heb geld uit de schatkist gebruikt. Een beetje maar. Het betaalt zichzelf terug, echt waar…Het is echt onschuldig bedoeld, Ruach, geloof me.”

Zijn stem klonk laag, maar er zat een snijdende teleurstelling in. “Linzi… ik had dit eigenlijk niet van jou verwacht.”

Ze knikte snel, bijna te snel. “Ik weet het, ik weet het! Maar het was voor de mensen, voor Amborr, voor jullie… en voor jou. Een cadeau.” Haar stem brak even.

Ruach wendde zich tot de wacht buiten. “Doorzoeken. Alles. Lades, kasten, elke bladzijde.”

Linzi verbleekte. “Wacht—nee, dat is niet nodig, ik kan het uitleggen—”

“Stilte,” zei Ruach kort. “Tot we alles weten, geen contact met wie dan ook.”

Ze slikte. “Maar… Eobard.”

Hij keek haar scherp aan. “Wie?”

“Eobard,” herhaalde ze, haastig. “Mijn oude leermeester uit Pitax, van het Bardic College. Hij hielp me… hij stuurde onderdelen voor de pers. Slim, erudiet… een vriend. Hij bracht de laatste stukken persoonlijk mee, maar ik heb vannacht niets van hem gehoord. De nacht ervoor vertelde hij nog dat hij bij een groot wit beeld van Erastil stond, aan de rand van de Narlmarches. Hij kan in gevaar zijn!”

Ruach kneep zijn ogen samen. “Een onbekende tovenaar uit Pitax die ons geld draagt, en die alleen jij in je dromen spreekt? Dat klinkt verdacht, Linzi. Heel verdacht.”

Ze greep naar zijn arm, wanhopig. “Laat me meegaan om hem te zoeken! Ik zweer dat hij ons geen kwaad wil—”

“Onmogelijk,” sneed Ruach haar af. “Je blijft hier. Onder bewaking. In een kamer zonder ramen. Tot alles boven water is.”

Tranen sprongen in haar ogen, maar ze boog haar hoofd. “Zoals je wilt, Graaf.”

De wachters namen haar mee. Linzi wierp nog één smekende blik over haar schouder, maar Ruach bleef roerloos.

************************************************ 

Niet lang daarna trok de groep eropuit. Bij het witstenen beeld van Erastil was geen spoor van Eobard te vinden, behalve enkele vervaagde karrensporen. Terwijl ze de omgeving uitkamden, wees Bruce naar de lucht: een zwerm vogels cirkelde in de verte. Eerst leken het stippen, maar al snel werd duidelijk dat het aasgieren waren – groot als paarden.

Op een veldweg vonden ze een omgeslagen huifkar, de lichamen van paarden en mensen ernaast. Drie gieren cirkelden erboven, terwijl een vierde zich al te goed deed aan een lijk.

Mea keek scherp omhoog. “Reuzen­gieren. Geen magie. Ze horen hier wel, maar meestal westelijker.”

Bruce stoof vooruit, zijn ogen vernauwd. De lijken waren niet vers, maar ook niet verrot. “Geen bekenden,” riep hij. “En dit…” Hij wees naar de ingeslagen kar. “…is niet het werk van vogels.”

Styx stapte grommend naar voren, Ollie op zijn rug. Vanuit de lucht klonk plots een schel krijsen: een gier dook recht op Ollie neer. De halfling sperde zijn ogen open, trok zijn adamantine speer en ving de aanval af. De punt raakte, maar de gier week nauwelijks. Met zijn klauwen miste hij Ollie op een haar na.

Andre stormde bij, zijn ranseur flitste in de zon en boorde zich diep in de flank van de vogel. Roderick hief zijn flail, klaar om toe te slaan. Ruach riep, zijn stem klonk rauw en vreemd: in de taal van de gieren zelf waarschuwde hij dat het aas vergiftigd was, dat gevaar dreigde.

Bruce sprong naar voren en greep naar een poot, maar de gier beet hem midden in zijn sprong. Hij sloeg hard neer, vlak onder het woest fladderende monster.

Ollie liet zich van Styx glijden en hief zijn toverstaf. “Bukken, Bruce!” riep hij. Een bliksemschicht schoot uit de staf, raasde langs Bruce en sloeg de gier vol in de borst. De schicht ketste door naar een tweede vogel. De eerste stortte brandend neer, de ander krijste en trok zich terug. In een oogwenk volgden de overige gieren hem, terug de lucht in.

************************************************** 

De kar en de lijken werden onderzocht. Geen van hen paste bij de beschrijving van de man die Linzi verwachtte – geen fijne kleding maar harnas, ruwe handen die dagelijks met wapens oefenden... geen tovenaar of bard.

De wonden waren niet van snavels of klauwen, maar van zware wapens. Bruce vond sporen – diep, breed, en versleten. “Ogres. Twee dagen oud.”

De groep legde de doden buiten bereik van aaseters en volgde de sporen noordoostwaarts. Tegen het vallen van de avond klonk een dof, zwaar gelach, vergezeld van ruziënde stemmen.

Voorzichtig slopen Ollie en Bruce vooruit. Tussen de bomen lag een vervallen dorp. Acht ogres zwierven tussen de ruïnes, ruziënd over stenen die ze als puntentelling gebruikten bij hun worstelwedstrijd. Hun lange armen zwaaiden, hun gezichten waren grotesk, tanden zwart en speeksel sijpelde uit hun kaken.

In het midden stond een enorme ketel boven een vuur, waar de achterbenen van een paard uit staken. Eenmaal dichterbij zag Ollie tussen de stenen fundamenten een stevig gebouw, met duidelijke dwergse makelij: een oude bunker, intact maar begroeid.

Op het dak daarvan hees Bruce hem omhoog, net toen Ollie’s ogen begonnen te tintelen. Vier magische aura’s lichtten op in zijn zicht – drie zwak, één sterker, midden in het dorp van de monsters.

Uitstapjes naar Restov en de Moerasheks.
Nog te komen: Linzi's klein, onschuldig verrassingkje wordt vóór Ruach's verjaardag onverwachts verhuld. 

Verhaal af!

nice

XP ingehaald 

XP!

XP-alidocius

Nog dik 9k te gaan

Alvast de volgende level maar voorbereiden, voor je het weet... 

9k, dat is nog best veel. Nog ongeveer 7x spelen is 14 weken. We hebben dus nog wel even om level up voor te bereiden. 

Wow, wat gaat de tijd snel. Ik heb alweer een oude profielfoto. Even updaten...