Inhoud Storybook
+ Hoofdstuk 7
+ Hoofdstuk 6
+ Hoofdstuk 5
- Hoofdstuk 4
  Kalender
4.1Het strand
  Can TRex jump?
4.2Eindelijk Farshore
4.3Zestig dagen
4.4Zotzilaha
4.5De mist in
4.6Temple of Demogorgon
4.7Door de portal
4.8Timothy gevonden
4.9Master of Fogmire
4.10One of Seven
4.11Temple of the Jaguar
4.12Snicker-snack!
4.13Dieper en dieper
4.14Vervelende gastjes
4.15A walk in the park
4.16Verdedigingen bouwen
4.17Een nieuwe kennis
4.18Assault on Farshore
  Onderwater
4.19De aanval begint
4.20Een heldin sneuvelt
4.21Aerial Combat!
4.22Een oude kennis
  Knutselen
4.23Victory!!
+ Hoofdstuk 3
+ Hoofdstuk 2
+ Hoofdstuk 1
 
Login
Loginnaam
Wachtwoord
 
 
Registratie
Wil je ook zelf nieuws-berichten, sage advice tips, forum berichten en nog veel meer kunnen achterlaten op deze site? Vraag dan hier een useraccount aan.
Registratie
HOMEPAGE | SAVAGE TIDE ADVENTURE PATH | HOOFDSTUK 4: THE ISLE OF DREAD
Hij ziet er niet zo frips uitHij ziet er niet zo frips uitGespeeld bij/in Grou op 13 aug 2009
(reacties)

En loot wordt inderdaad gevonden! Met twee paar gloeiende ogen valt alles wat magisch is gelijk op. Een potion, een wand en een strijdhamer worden snel uit de bottenstapels gehaald en afgestoft. Het drankje gloeit van binnen en ruikt naar kaneel - een teken van een genezend drankje. De wand is een ijzeren stok met een vleermuishoofd en vleugels aan het bovenste uiteinde, en twee klauwen onderaan. Het handvat is zo bewerkt dat het op vacht lijkt, ook al prikt het ijzer verschrikkelijk. De stalen strijdhamer heeft een priemachtig, gebogen punt om plaatharnassen goed te kunnen doorboren. Het heft voelt alsof het bedekt is met haaienhuid, maar het zuigt ook alle zweet van je handen. Volgens Bohairic is het ook mogelijk om een spreuk in de hamer op te slaan. Een tweetal oude boeken leveren zowel Bohairic als Sheler genoeg ideeën op om nieuwe spreuken te ontwikkelen, en de aura van magie uit de rechter fontein baart genoeg zorgen om het even als verboden terrein aan te kondigen. Totdat Tin-a-Tin er de tijd er voor neemt om het te onderzoeken dan; maar die heeft meer aandacht voor de grote kist in de andere ruimte.


Een hoge KLANG! vult de kamer van de Naga en iedereen kijkt op. Het is Hope, die blijkbaar de deuren niet open kon krijgen. Hij is nu bezig KLANG! om de scharnieren KLANG! helemaal uit de deur te KLANG! slopen. Het kost hem wat moeite, maar met een adamantine bijl kan normaal metaal geen fatsoenlijk weerstand bieden. Met een laatste KLANG! is de deur van de scharnieren bevrijdt, en de muur mist ook een paar kilo graniet. De rechter deur valt langzaam naar binnen en knalt op de stenen vloer met de volle kracht (en geluid) van een ton ijzer.


KA-KLLLOOONNNGGG!!!!!!!


De groep kijkt verwonderend toe terwijl Hope achter de deur kijkt, vloekt, en dan het lijk van de Naga in stukken gaat hakken.


"Misschien toch die cursus woedebeheersing aanvragen voor hem, hé Bo?" zegt Templeton.


"Misschien heeft hij het koud? Of misschien heeft hij gewoon zo veel energie dat het uit zijn neus stroomt als hij niets mept?" zegt Bohairic, terwijl hij door de gevonden vellen bladert.


"Ik sta naast jullie hoor!" zegt Hope, al salamisnijdend.


Voor heel even voelt het alsof ze ergens anders zijn, maar de kennis van wie hier gevangen is, en wie hier vrij rondloopt, blijft niet lang uit de aandacht.


***********************************************************************


Met alles opgeborgen komt de rest van het groep kijken in de nieuwe kamer. De muren, vloer en plafond zijn glad gepolijst. Links en rechts staan ijzeren standbeelden van aapdemonen, elk drie meter hoog. De twee beelden houden elk een arm omhoog, maar de vuist ontbreekt bij beide. Achter de standbeelden staat er nog een deur, ook van ijzer, en ook deze deur is met helse afbeeldingen ingegraveerd.


"Woah!" roept Bohairic, "Raak die andere deur niet aan! Ik weet nog niet wat voor magie er op staat, maar het is belachelijk sterk!"
Hij graaft in zijn tas en haalt en rol te voorschijn. Hij zit op de grond in een meditatiehouding en leest de woorden op de rol zacht voor. Elk woord verdampt in een roze vonkenregen en op het eind verdwijnt de rol in het niets. Bohairic maakt passen met zijn handen voor zijn ogen en fronst,


"Achter die deuren zie ik een lange gang. Links en rechts staan er meer van die ijzeren aapdemon beelden. Deze hebben hun hoofden achterover en de monden open - het lijkt alsof ze allemaal schreeuwen. Elk standbeeld houdt een fakkel vast, en deze branden allemaal met rood en groene vlammen. Aan het einde van de gang staan er meer deuren - deze dan van koper. Meer zie ik niet."


Hij maakt een laatste pas voor de zekerheid, en eindigt de spreuk.


***********************************************************************


"Meer van hetzelfde dus - misschien iets met sonisch energie?"


"We zien het wel," zegt Templeton, "Eerst lijkt het mij dat we die handen moeten hebben."


"Handen?" zegt Hope, "Ik haal ze even."


Hij loopt de deur uit, hakt in op het lijk van de aapdemon, en loopt vrolijk terug. In houdt twee harige handen triomfantelijk omhoog en negeert het bloed dat langs zijn armen sijpelt en van zijn ellebogen druipt.


"Kijk! Handen! ... Wat? Jullie hebben geen gevoel voor humor!"


Hoep gooit de afgehakte handen op de in stukken gehakte naga en kijkt een beetje sip,


"Heb je een beter idee? Kom op dan - ik verveel me!"


***********************************************************************


Tin spreekt als eerste,


"Die schatkist dan maar."


Ze loopt snel terug over de stenen brug in de rood verlichtte kamer, en bekijkt de kist van alle kanten. Op de vloer naast de kist liggen een aantal dierenhuiden, en die stinken naar natte vacht. Tin loopt een rondje van de kist. Het is van zwart ebbenhout, versierd met bladgouden afbeeldingen van demonen en andere helse verschijnselen. Bovenop het kist lijkt er een inkeping te zijn, met een kommetje pap erin. Uit het kommetje steekt een gouden lepel en Tin begint de kist te onderzoeken voor mogelijke vallen. Een hoog, zacht stemmetje komt uit de kist en tegelijk beseft ze dat het gouden lepeltje in haar hand is.


"Mama... vlinders?"


Tin schrikt en stapt achteruit, tot aan de rand van de stenen brug.


"Wat is het?" vraagt Bohairic, die achter haar staat.


Tin zegt niks maar wijst alleen naar de kist. Bohairic spreekt spreuk naar spreuk uit terwijl Hope, Templeton en Sheler achter hem aansluiten.


"Geen gif, ondoden of kwaadaardige wezens binnen, zo ver als ik kan zien."


Tin-a-Tin bekijkt de kist weer van dichtbij en vindt geen val. Aan de achterkant ontdekt ze een mechanisme waarbij ze de kist kan openen. De achterwand bestaat uit twee panelen die als deuren fungeren, met het slot en de scharnieren vakkundig weggewerkt in het sierwerk.


Ze kijkt naar de pap, en de grootte van de kist. Een gedachte ontpopt zich in haar hoofd en ze kan het niet bedrukken. Onbewust schudt ze haar hoofd tegen het idee, terwijl ze met kippenvel en trillende vingers het slot openmaakt. Een spleet verschijnt middenin de kistwand en twee deuren draaien langzaam en in stilte open. Haar ogen vliegen open en haar hand haalt haar mond net voordat ze moet overgeven! Ze heeft niet zo veel gegeten en proeft alleen bittere gal. De stank van binnen de kist is het minst erg, maar ook al kijkt ze weg ziet ze het nog.


Een stank van zweet en ontlasting wordt herkenbaar over de natte hondengeur.

"Jullie hoeven het niet te zien." zegt Tin-a-TIn.

"Wat is het?" zegt Sheler.

"Het is... Tim."

De gezichten van de hele groep veranderen gelijk, en Tin gaat door,

"Hij is vastgebonden, hij mist een hand, zijn voet is... een wrak, en zijn... hoofd. Zijn hoofd ... allemachtig... we zouden hem ... kunnen laten gaan, en een nieuwe... net als Urol, weet je... Sheler, alsjeblieft, niet kijken meid."

Sheler trekt de deuren vastberaden open en haar gezicht wordt gelijk heel erg strak, alsof ze alle gezichtsuitdrukkingen onderdrukt. Hope, achter haar nu, vloekt binnensmonds.

"Waar is je god dat hij zoiets toelaat? Die jongen deed niemand wat kwaad - wat een onzin allemaal. Pionnetjes zijn jullie - en wat krijg je voor dank? Waar is je g..."

"Houd op, Hope!" fluistert Tin, hard.

Sheler schudt haar hoofd langzaam van links naar rechts.

"Die beugels houden hem vast aan de bovenkant, en de rest van zijn schedel moet ergens..."

In stilte raapt Hope iets op en geeft het aan Sheler. Op het eerste gezicht lijkt het een ronde asbak, met een sigaar in uitgeperst. Dat er blonde haartjes uit de buitenkant van de asbak groeien valt later op.

"Wat zal hij niet meegemaakt hebben..." zegt Templeton, "... zo allemaal... vast in de donker...in de naam van Umberlee - een LEPEL!".


**********************************************************************************


Iedereen is nu heel dicht bij de opening in de kist en er is nog geen teken van herkenning van Timothy. Hij kijkt recht voor zich uit met ogen wijd open, en de kwijl dat af en toe op zijn vieze hemd druppelt is de enige teken dat hij nog leeft. Alles om hem heen is donker, op één vierkant na, en dat rood licht wordt nu ook weer uitgesloten door vijf hoofden. Uit de mensenmassa komt een hand en het raakt hem op de neus. Het is dus geen illusie!


"AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA!!!!"


In paniek gebruikt Tin één van haar sterkste spreuken - een spreuk dat een Tyrannosaurus kan verdoven. Timothy valt gelijk in een diepe slaap, maar niet voordat zijn gil beantwoord wordt van de kamer ernaast.


"OWAA-OWAAA! URRR!! URRR!! OWAA!! OWAAAA!!!"


Templeton kijkt op, "Dat zijn dezelfde geluiden die ik hoorde - rare bavianen!"


Hope is al in beweging terwijl de anderen Timothy voorzichtig uit de kast halen en klaarmaken om vervoerd te worden. Hope staat wacht halverwege de stenen overbrugging, zijn bijl klaar een aanval te weren. Bohairic helpt Sheler om Timothy een beetje schoon te maken. Tranen laten schone sporen achter op Sheler haar gezicht, en Bohairic wisselt af tussen zijn ogen dichtknijpen en zijn hoofd schudden in ongeloof. Templeton en Tin mompelen snel met elkaar. Tin schudt twee vieze vachten uit, snijdt ze in lappen, en steekt gaten in de randen. Templeton haalt lange dijbenen uit de kamer van de naga, haalt zijn timmergereedschap uit een te kleine tas, en gaat aan de slag. De hele tijd groeien de geluiden uit de apenkamer - er wordt constant op de deur gebonkt en gehamerd, en de kreten en gillen overtreffen elkaar steeds in volume en woede.


Na een paar minuten van dit licht de kamer op van achter Hope. Hij draait zich om,


"Zijn jullie een beetje klaar? Die baasaap zal dit ook wel horen. Kan hij niet gewoon in zo'n zak?"


Timothy is op dit moment bedekt in een geelgroen gloeiend cocon, en Sheler en Bohairic kijken allebei op van deze opmerking.


Bohairic zegt, "Nee, want hij zou daar niet genoeg lucht hebben. Maar... op zich zou hij niet te veel nodig hebben - we hebben nu wat we zochten. We kunnen nu gelijk terug door die portaal."


"Nee," zegt Templeton, "Dat gaat niet lukken. Dan lopen we gewoon rondjes en komen we hier steeds terug."


"Ik denk niet dat het een Teleport kan tegenhouden." zegt Bohairic.


"O vast wel," zegt Templeton, en hij trekt aan de laatste touw, "Dit hele plek is echt vervelend."


Hope richt zich weer op de deur in de hoek, "HOUD JE STOMME BEK, AAP!"


Hij loopt de brug af, tilt zijn bijl omhoog en beukt op de deur. Op dat moment draait de deurkruk razendsnel naar beneden. De deur vliegt open en een stortvloed aan overgrote bavianen met hoorns, extra staarten, vergroeide tanden en roodgloeiende ogen stroomt de kamer binnen! De gillen en schreeuwen van de bavianen zijn oorverdovend, maar nog erger is het feit dat er zo veel zijn dat ze om Hope heen stromen. Zijn bijl rijst en valt in grote, brede stroken en harige armen, benen en hoofden vliegen de lucht in. Demonische bavianen blijven onophoudelijk de kamer instromen, en Hope kan ze niet alleen tegenhouden. Tin maakt een laatste knoop af en de brancard voor Timothy is klaar. Ze vliegt de lucht in en sproeit de mêlee onder haar met bliksem. Zijn eigen weerstand voor magie zorgt ervoor dat de bliksem om Hope heen danst, maar de bavianen hebben niet zo'n geluk. Een aantal onder de stralen schudden onder de zware stroomstoten; hun tanden knarsen zo hard dat ze aan elkaar breken, en hun vacht begint te roken. Toch is het maar een klein aantal van de grote massa.


Templeton gaat voor de slapende Timothy op zijn hurken en maakt een hutje met zijn schilden. Bohairic gooit zijn eigen bliksem in de strijd, met vergelijkbare resultaten als Tin. Sheler schraapt de grond met haar Beast Claws en rent op de massa.


"Blijf achter die lijn - of houd zelf zo'n afstand!"


Ze zegt meer maar niemand kan het horen omdat ze op dat moment onder de bavianenzee verdwijnt. Klauwen, vuisten en tanden bestoken haar van alle kanten en alleen heel af en toe is een roze handje of een wit lapje stof zichtbaar tussen al het zwart en rood.


Zowel Hope als Sheler krijgt het zwaar te verduren onder de massa bavianen. Bewegen is bijna onmogelijk, vechten net zo. Het kost hen allebei al hun energie om op de voeten te blijven staan terwijl ze aan alle kanten geslagen en getrokken worden. Tin en Bohairic blijven de massa beschieten met bliksem, en zien ook dat het effect heeft - alleen niet genoeg. Vier of vijf bavianen houden Hope z'n bijl vast en zijn rechterhand vliegt voor zijn riem. Seconden later valt een bavian van de brug, de keel doorgesneden door Hope zijn dolk. Een tweed valt ook weg - deze met een rode put waar zijn oog net was. Hope zijn vuist rijst en valt in de massa, en met elke steek gilt een baviaan in pijn. Er zijn nu zeker twintig van die beesten dood, maar de andere vijftig vechten drijven furieus verder, naar Templeton en Timothy.


Bohairic wacht het moment af wanneer hij beide zijn kompanen ziet, en stopt even met het schieten van bliksem. Hij wijst de twee aan en roept zo hard als hij kan, hopend dat ze hem horen.


""HOPE! SHELER! ERUIT!"


Hope trekt een zuur gezicht en schudt zijn hoofd, maar Sheler verdwijnt van haar plek en verschijnt boven de krioelende bavianen. De beesten die haar vast hadden vallen op de grond en worden bedolven onder de rest. Voordat ze weer vastgepakt wordt, verandert ze snel in een soort egel. Van elk centimeter van haar huid ontspringen lange scherpe stekels, en met een knal schieten deze alle kanten op! Vijftig wrede monden schreeuwen tegelijk en dan valt de kamer stil. Sheler valt gracieus op de vloer, omringd door meer dan vijftig dode bavianen; lekgestoken met de stekels, verbrand of in elkaar gehakt. Her en der probeert er één weg te kruipen, maar Hope eindigt die pogingen snel.



******************************************************************************


Iedereen haalt weer adem en zonder te praten lopen ze naar de ruimte waar de bavianen waren opgesloten. Het rode licht van de grote kristal verlicht deze kamer genoeg om de meeste details te zien. Zes stenen kolommen staan in twee rijen van drie, verdeeld over de lengte van deze kamer van bewerkte stenen blokken. Aan het einde van de kamer staat een granieten troon, gegraveerd met grijnzende aapdemonen. De hele kamer stinkt naar verrotte vlees, natte vacht en zweet. In het midden van de kamer ligt er een roestige ijzeren hek, vastgemaakt aan de vloer. Het lijkt alsof er een donkere put is onder het hek, en Templeton verbreekt als eerste de stilte.


"Hier was ik al geweest - die demon had me onder het hekje gedropt. Toen hoorde ik die stinkapen al. Onderin de put is hun eten - vastgeketend gevangenen."


Hope stapt rustig door de troep op de vloer, maar Sheler en Tin proberen de zachtste dingen te vermijden. De drie zien al snel dat de troon naar voren schuift, en Hope zet zijn schouder erachter. Met een hoog, krijsend geluid schraapt de troon naar voren, en een gat in de muur is onthuld.


Bohairic, die nu twee kamers en een katatonische preister in de gaten probeert te houden, bedenkt een betere plan. Hij roept snel een horde onzichtbare hulpjes op en laat hen de brancard dragen. Met Timothy verplaatst gaat hij met de rest naar de troon toe.Hij blijft bij de troon staan, samen met Sheler en Templeton, en zijn blauwgloeiende ogen werpen een klein beetje extra licht op de kleine kamer achter de tronen. Hij vindt het niet genoeg en zet zijn eigen lampje aan.


"Dankjewel, Bo," zegt Tin-a-Tin, "Het was moeilijk om in het donker vallen te ontdekken op deze twee kisten."


Ze wijst naar twee zware houten kisten - stereotypische piratenkisten uit de verhalen bijna. Beide kisten zijn identiek, gegraveerd met vreselijke vlammen die alle goede mensen opbranden. Bohairic merkt niets magisch aan ze en zegt dit.


"Mooi zo," zegt Tin, "Dan zijn ze goed te op-"


KABOEM!


Misschien komt het omdat hij bozer is dan normaal, misschien is hij gewoon buitengewoon snel geworden, maar Hope lijkt sneller te bewegen dan de ontploffing die uit de kist komt. Van het ene moment naar het andere gaat hij van staan tot liggend, zijn bijl voor zijn hoofd. Vlammen schroeien langs zijn haar en schouders maar hij ligt precies goed. Geen seconde nadat de ontploffing afgelopen is heeft hij zich omgedraaid op zijn rug en door een soort slangenbeweging staat hij weer. Tin-a-Tin stond helaas net te dicht bij de ontploffende kist, maar heeft gelukkig een weerstand voor vlammen van de laatste Bar-lgura demon gestolen. Alleen haar vingers zijn zwart en doen zeer.


"Oeps. Blijkbaar wisten ze magische vallen te verbergen toen... hmm... lijkt me logisch eigenlijk. Volgende keer beter opletten... waar was ik ook al weer... o ja! Kisten! Zijn ze nou veilig, of zal ik ze..."


"Opzij, Tin!" rept Hope, en een glimmende bijl zoeft naar beneden voor haar gezicht! Hij hakt in de eerste kist met zijn adamantine bijl, één, twee, drie, vier keer achter elkaar. Vier knallende, hout- en ijzerverpulverende bijlslagen laten de zware kist aan flarden achter. De binnenkant van de kisten was blijkbaar met lood bedekt maar verder was het leeg. Hope gaat door met hakken en al snel ligt de tweede kist ook open. Uit deze stroomt een rinkelende berg aan goud- en zilveren munten. Twee gebroken flesjes waren waarschijnlijk ook toverdrankjes geweest, en verder ligt er een schild, een toverstok en een ijzeren apenhand. De schild blijkt ook magisch te zijn, en het toverstokje volgepropt met een spreuk om mensen op te beuren.


"Precies wat de arts heeft voorgeschreven," zegt Tin, en ze geeft iedereen behalve Hope wat extra magische steun.


"Nou, eindelijk, de eerste hand. Waar ligt die andere dan? In die fontein zeker." zegt Templeton, die goudstukken in zijn tas zit te tellen.


"Het kan nergens anders liggen - we hebben overal gezocht behalve in dat hoekje" zegt Bohairic, "Hopelijk kunnen we daarna snel weg. Ik ben het hier eigenlijk een beetje zat. Alleen het idee dat Nawahni ergens nog leeft..."


******************************************************************************


Dertig seconden later staan ze allemaal weer bij het skelet van de Naga. Tin-a-Tin, haar vingers nog steeds zwart, doet extra voorzichtig haar best bij het zoeken voor vallen. Met twee lampjes erbij komt ze erachter dat er inderdaad een magische val op de fontein zit. Ze tekent een aantal runes op de muur ernaast, kauwt aan een stukje gom, en scheurt het in kleine stukjes. Beginnend bij de fontein legt ze een spoor van natte, plakkerige klonten langs de runes naar de vloer toe. Dan pas trekt ze een gouden draad uit haar tas. Ze hamert een lange, ijzeren spijker in de grond en windt het gouden draadje eromheen. Pas wanneer ze zeker is dat het goed geaard is, begint ze de draad naar de fontein te leiden. Bij elk plakje gom zorgt ze ervoor dat de draad goed vastzit voordat ze verder gaat, en hoe dichter bij de fontein ze komt, hoe gespannener ze lijkt.


"Iedereen terug naar de andere muur alsjeblieft!"


Ze mompelt een snel gebedje richting Mask, negeert Sheler haar opgetilde wenkbrauw, en steekt het uiteinde van de draad op de fontein zelf. Helemaal niets gebeurt.


"YES!"


Terwijl ze de kraan dichtdraait die de fontein vulde, maakt Bohairic aantekeningen over wat hij gezien had met zijn Arcane Sight. Door de acties van Tin is er plotseling een krachtige reservoir evocationmagie bijna instantaan weggeleid. Het vreemde is dat de magie vooral koud was, en toch kon Tin het met Aarde wegkrijgen. Al snel is hij formules aan het tekenen om erachter te komen wat Tin precies voor elkaar heeft gekregen. Hij kan de gedachte ook niet onderdrukken dat al die runes onzin waren en dat het afleiden van de magie gewoon iets van Tin zelf was. Voor hij het weet zijn ze een kwartier verder en is de fontein helemaal leeggelopen. Onderin de put, met wat moeite, vindt Tin-a-Tin een magische roede en een ijzeren apenhand.


"Nu wordt het echt moeilijk!"


 



*****************************************************************************


Ondertussen...


 


De houten paal glijdt uit Hans z'n handen en valt bijna op zijn voet voordat het richting de bomen begint te rollen.


"Kijk uit, man! We krijgen dit nooit af als elk paaltje wegrolt..."


Hij zucht en loopt achter de drie meter lange paal aan. De andere zes mensen met palissadedienst kijken hem lachend na. De zon is amper op en nu al staan ze te hameren en te knopen. Ze hebben niet veel tijd voordat ze aangevallen zouden worden, en er zijn ook zo veel klussen.


Gebonk voor hem doet Hans opkijken. Een bruin been rust op de ontsnapte paal... het bruine been van een Olman-krijger! Hans wist niet of hij zou moeten rennen, of om hulp gaan roepen. Waarschijnlijk is geen van beide haalbaar. Waar één Olman is,zijn er nog vijf die je niet ziet.


"Het hout heeft haast." zegt de krijger, en hij laat zijn witte tanden zien. Je zou het bijna een glimlach kunnen noemen. Achter hem staan tien of twaalf van de krijgers op, allemaal met bogen en speren op de rug. Twee tillen de van hardhout gemaakte paal op en lopen met het mee naar het dorp.


"Waar moet?"


Ze spreken redelijk maar gebrekkig Common en leggen uit dat ze Farshore komen helpen. Blijkbaar heeft dat groepje van Lavinia hun dorp, Tanaroa, ook geholpen.


 





KarakterSpelerXPInfo
Bohairic Tuning 995
Hope Eric 995
Sheler Opa 995
Templeton Johan 995
Tin-a-Tin Jacco 995
Plaats de muis boven het om detail informatie te zien.

Gepost door Jeff op 15 augustus 2009 om 18:04 uur.
Reacties van bezoekers (123 reacties)
JeffJeff

Even een hoofdstukje aanmaken. Beetje druk vandaag met het klussen...
XP kan natuurlijk niet wachten...


Gepost op 14 augustus 2009 om 9:56.
HopeHope (Eric)

gered? echt gered? Ik zou hem hebben gered, maar niemand wou luisteren. Hij zal nooit echt beter worden. Alleen maar door magische tovenarij - en dus troep- bijeengehouden / gefixt. bleh.


Gepost op 14 augustus 2009 om 10:13.
JeffJeff

Hij is in ieder geval uit de kast...

Zal ik het veranderen - op dit moment is hij gered van zijn ...onprettige situatie. Moet nog blijken of hij ook gered wordt uit de tempel, maar zijn sittuatie is wel verbeterd. Wat zou jij doen ook al weer? Zelfde als Tin? ;-)


Gepost op 14 augustus 2009 om 10:26.
TempletonTempleton (Johan)

Wat ben ik moe. Moet echt nodig gaan slapen. Al die vallen en apen hebben me goed afgemat. Whoooaaaa (gaap). Kan die demon niet nog even 8 uur wachten tot ik geslapen heb?


Gepost op 14 augustus 2009 om 11:21.
JohanJohan

...cut...


Gepost op 14 augustus 2009 om 11:23.
JohanJohan

Hmm, als ik zo de regels er op na lees, is het in zowel 3.0 als 3.5 zo dat je meteen leveled zodra je het XP gekregen hebt. Waarom zit het dan in mijn hoofd dat ik eerst moet slapen om te levelen. Is dat nog iets uit ADnD? Komt het omdat spellcasters wel eerst moeten slapen om spells te leren en dus hun nieuwe spell level kunnen gebruiken?


Gepost op 14 augustus 2009 om 11:38.
JohanJohan

Advancing a Level: When your character’s XP total reaches at
least the minimum XP needed for a new character level (see Table
3–2: Experience and Level-Dependent Benefits, page 22), she goes
up a level. For example, when Tordek obtains 1,000 or more XP, he
becomes a 2nd-level character. After that, once he accumulates a
total of 3,000 XP or higher, he reaches 3rd level. Going up a level
provides the character with several immediate benefits (see below).


Gepost op 14 augustus 2009 om 11:39.
TempletonTempleton (Johan)

Whoaa (gaap). Ik voel me plotseling een stuk minder moe en kan er weer tegen aan. Ik voel me eigenlijk een stuk beter dan een paar seconden geleden. Dat laatste gevecht met die bavianen heeft me goed gedaan. Ik heb het hele gevecht bestudeerd en heb nieuwe inzichten gekregen. Ook hoe Hope en Tin die traps ontwijken. Ik snap het nu ook. Ik kan mijn shield gebruiken om die fireballs etc te ontwijken.


Gepost op 14 augustus 2009 om 11:43.
JeffJeff

Ik kan ook deze gebruiken:
GENERAL DOWNTIME
If you dislike the idea of all this formalized training getting in the
way of the heroic, epic campaign you have going, simply require
that whenever a character gains a new level she must spend one day
per level (or just 1d4 days) in downtime. During this period the
character is busy training, focusing, or simply resting and cannot
cast spells, go on adventures, and so on.

 

Of...

You can mandate that to gain any of the newfound class-based benefits
earned by advancing a level, a character needs to perform
some overall training. This training requires one week per every
two levels, rounded up. Training requires a character to train with a
character of the same class who is higher in level and costs 1,000 gp
per week. If no such trainer can be found, the cost is the same, but
the time required is doubled.

 

Of we kunnen het gewoon doen zoals het altijd gaat. Hitpoints en Saves krijg je gelijk. De rest moet je voor overnachten.

Ik hoor het wel Laughing


Gepost op 14 augustus 2009 om 12:16.
JohanJohan

In mijn gedachten moest je eerst 8 uur slapen voordat je ook maar iets kreeg. Bij nazoeken bleek dat geen standaard regel te zijn en we hebben er geen "geschreven" huisregel voor. (en ik geef toe dat dat nu wel mooi uitkwam :-))

Vroeg me dus zomaar af waar wij het vandaan hebben dat je eerst moet rusten.

Als er een ongeschreven huisregel is dat je HP en saves meteen krijgt, is dat alleen maar mooi (wist ik niet).
Mischien toevoegen aan de huisregels?


Gepost op 14 augustus 2009 om 12:48.
Wie zegt wat?
Alleen bij een actieve campagne kun je (indien ingelogd) reacties achterlaten.
© 2003 pepijn
 
Fout spreekwoord
Een pilsje in de kraag vatten
 
Agenda
Er is geen speeldatum voor deze campagne
Campagne Top 10
Shackled City Adventure Path
187x gespeeld
Savage Tide Adventure Path
109x gespeeld
Way of the Wicked
89x gespeeld
Campagne Land van Amn
57x gespeeld
Storybook Hendrik
55x gespeeld
Campagne Channath
53x gespeeld
The drow
43x gespeeld
Calimshan
40x gespeeld
Amn
23x gespeeld
DnD weekend Runelords 2012-
20x gespeeld
 
Populaire lokaties
Grou
76x gespeeld
St. Anna
16x gespeeld
Wytgaard
11x gespeeld
Leeuwarden
5x gespeeld
Grou & St. Anne
1x gespeeld
 
Overzicht gebruikers
Klik hier als je een overzicht van alle geregistreerde gebruikers wilt zien.