Inhoud Storybook
+ Hoofdstuk 7
+ Hoofdstuk 6
+ Hoofdstuk 5
- Hoofdstuk 4
  Kalender
4.1Het strand
  Can TRex jump?
4.2Eindelijk Farshore
4.3Zestig dagen
4.4Zotzilaha
4.5De mist in
4.6Temple of Demogorgon
4.7Door de portal
4.8Timothy gevonden
4.9Master of Fogmire
4.10One of Seven
4.11Temple of the Jaguar
4.12Snicker-snack!
4.13Dieper en dieper
4.14Vervelende gastjes
4.15A walk in the park
4.16Verdedigingen bouwen
4.17Een nieuwe kennis
4.18Assault on Farshore
  Onderwater
4.19De aanval begint
4.20Een heldin sneuvelt
4.21Aerial Combat!
4.22Een oude kennis
  Knutselen
4.23Victory!!
+ Hoofdstuk 3
+ Hoofdstuk 2
+ Hoofdstuk 1
 
Login
Loginnaam
Wachtwoord
 
 
Registratie
Wil je ook zelf nieuws-berichten, sage advice tips, forum berichten en nog veel meer kunnen achterlaten op deze site? Vraag dan hier een useraccount aan.
Registratie
HOMEPAGE | SAVAGE TIDE ADVENTURE PATH | HOOFDSTUK 4: THE ISLE OF DREAD
"See you soon, meat!""See you soon, meat!"Gespeeld bij/in St. Anna op 17 jun 2009
(reacties)

Hope zit nog steeds buiten te kletsen met Nahwahni en Tecuhtli wanneer de groep, bezweet maar vrolijk, terugkomen. Templeton heeft wat lijkt op een half harnas in zijn handen en het glimt behoorlijk. Inderdaad - het is een mithral borstplaatgedeelte van een kuras, samen met twee dijharnasplaten gemaakt uit gelede mithral strips. Tin-a-Tin heeft een zwarte leren vest aan, met zwarte knopen die het licht inzuigen, en Bohairic kijkt steeds naar zijn hand en buigt de vingers terug, om beter een ring met een belachelijk grote maansteen te bewonderen. Sheler heeft geen buit, maar lijkt wel tevreden met haarzelf - tja, da's niet nieuw.


"Heb ik een knokpartij gemist? Heb je die God in elkaar gemept?"


Nahwahni en Tecuhtli gillen tegelijk en vallen op de grond waar ze met harde stemmen beginnen te bidden.


"Nee, natuurlijk niet! Dat zeg je toch niet, Hope! Heren, uw God leeft en is blij met ons. De missie was een volstrekt succes en wij kregen zelfs een royaal vindersloon," zegt Templeton.


De twee Olman springen blij omhoog en omhelzen de groep. Ze babbelen in hun eigen taal, dansen uit blijdschap, en zwaaien met hun wapens. Tin-a-Tin haalt diep adem en loopt op Hope af,


"Sorry, Hope, maar ik durfde het niet, en dit jasje was zo mooi!" zegt ze.


"Wat durfde je niet, meid?"


"Ik zou die God vragen om jouw vloek te verwijderen, dat je weer magische items kon gebruiken, maar ik durfde niet te vragen. Stel je voor dat het heel veel pijn deed of je iets koste - dan zou je nee zeggen en had ik geen cadeau."


"Vloek? Het is geen vloek, Tin. Ik heb er gewoon niks aan die magie. Die vest van jou is wel sterk in dat spul, trouwens - het geeft mij kippenvel om naast je te staan!"


Hope stapt achteruit en kijkt rond. De zon hangt laag tussen de twee vulkanen in, en grote wolken vleermuizen stromen uit grotten aan alle kanten de twee zwarte bergen.


"Straks wordt het donker en ik wil hier weg. Kunnen we nu eindelijk Timothy gaan helpen?"


*******************************************************************************


Nahwahni zet zijn rugzak op de grond en mompelt een snel gebed. Vervolgens haalt hij een klein, kleien beeldje van een vleermuis uit en dit legt hij in zijn palm, het hoofd bij zijn vingertopjes. Hij maakt een sisgeluid en een druppeltje bloed sijpelt langs zijn vinger.


"Van Mvembi," legt hij uit.
"De zombiemaster van de piramide," zegt Bohairic, die de naam herkent.


De vleermuis wappert zijn vleugels en Hope doet alsof zijn handen jeuken, voordat hij een paar stappen achteruit loopt, weg van het eng tafereel. De krijger fluistert in het opstaande oor van de vleermuis en het vliegt snel weg, naar het oosten toe.


"Wij terug, is feest!" zegt Tecuhtli met een breed glimlach.


"First bad mist," zegt Nahwahni, en de glimlach verdwijnt net zo snel.


 



*******************************************************************************


Tin gaat naast Templeton staan en knipoogt,


"Pssst! Heb je even? Ik heb je hulp nodig."
"Wat is er?"
"Ik moet een tand eruit hebben."
Templeton glimlacht, "Leuk! Mag ik?"
"Duh! Ja, natuurlijk, daarom zeg ik het."
"Wacht even - wat ben je van plan. Je hebt niks gezegd over kiespijn."
"Gewoon. Het moet."
"Soms snap ik jou niet, Tin, maar ja - jouw mond."


De Genasi pakt zijn tas en doorzoekt het totdat hij een rol sterke touw vindt. Hij maakt een lus en doet het om Tin haar rechtersnijtand. Hope wandelt naar ze toe en bekijkt de operatie,


"Ik houd je tegen. Toe maar, Temp, zorg dat je het niet afbreekt - dan moet ik de stukken uitsnijden en dat zal pijn toen."


De kleine spellthief wordt bleek maar zet toch door. Met water in haar ogen geeft ze het bevel,


"Tsoe nou, Tsempeltson."


Een blauwe bicepsbeweging later ligt ze op haar knieën met haar hand voor haar mond. Bloed en kwijl druppelen tussen haar vingers en ze schudt haar hoofd even.


"Tjonge... ik krijg harder klappen elke dag maar dat voelde heel even veel erger. Dankjewel!"


De twee vechters lopen weg, hoofdschuddend, en Tin is alleen. Ze rolt het leren buideltje uit dat zij van Zotzilaha mee mocht nemen. Binnen zit een tand; een lange, scherpe tand. Ze duwt het zonder te aarzelen in het gaatje en voelt gelijk een soort verdoofd, verkleumd koud.


"Leuk - het geneest!" mompelt ze, "Het doet in ieder geval geen pijn!"


 

*******************************************************************************


Ze lopen het bos weer in, en al snel wordt het weer oerwoud, nat en groen. Ze lopen totdat het te donker is om verder te gaan, en kiezen een slaapplek uit. Een blikseminslag heeft een boom neergehaald en deze heeft drie andere bomen meegenomen. De ruimte die overblijft heeft boomstammen aan twee kanten en is redelijk droog. De volgorde van de wachten wordt afgesproken, eten wordt gekookt (hagedissen aan stokjes in een klein vuurtje), en verhalen verteld tijdens het eten. Bohairic hangt zijn lichtbolletjes om de kamp heen en gat naar bed, nadat hij zeker is dat zijn boeken nog steeds goed droog zijn.


De eerste twee wachten verlopen rustig en in de vroege ochtend begint Templeton zijn wacht, samen met Nahwahni. De twee ervaren krijgers wisselen af tussen rondlopen en zich verstoppen, zowel om de verveling tegen te gaan als voor het nut daarvan. De vuurhaard smeult nog na; roodgloeiende takken sprenkelen grijze schilfers in de bries; en Sheler snurkt hoog en vogelachtig. Templeton zit gehurkt in een boom, zestig voet boven de kamp - een klein sprongetje met zijn magische laarzen. Met zijn nachtzicht is de hele kamp zichtbaar in grijstinten, met het kampvuur een fel wit, en dan verdwijnt alles onder hem in een zwart gat!


Hij doet gelijk zijn ogen dicht en probeert zich voor te stellen waar de grond net was. Met ogen dicht tegen de duisternis -vreemd, maar het werkt- springt hij de boom uit. Onderweg naar beneden roept hij in volle borst, "ALARM!!!!"


Zijn laarzen vangen de klap van de landing op en het stralend daglicht van Sheler haar harnasspreuk schemert door zijn oogleden. Hij draait weg van het licht en doet zijn ogen open, waarbij hij een bizarre scène beschouwt. Om het vuurtje heen is het nog donker, maar dan zoals het hoort in de vroege uren. De gloed van het kampvuur is niet te fel voor zijn nachtzicht en hij kan de kamp in zwart-wit beschouwen. Twintig voet verder in een cirkel om de kamp heen, is het gewoon daglicht. De bomen zijn in kleur en her en der ziet hij de felle kleuren van een wakker geschrokken vogel. Hij voelt net alsof hij door een rokerig lens kijkt, heel vreemd. Zolang hij door het donkere gebied blijft kijken, denkt hij dat zijn nachtzicht zal behouden; dan is het felle licht net te ver weg om het te verstoren. Sheler springt uit de dekens en neemt plaats aan de rand van de duisternis. Bohairic zwaait langzaam met een stokje en mompelt iets, en Tin-a-Tin vliegt omhoog en verdwijnt. Hope ziet hij eerst niet, maar die blijkt al achter een boom te staan, bijl klaar voor de aanval. Een gevoel van trots borrelt op in de Genasi als hij ziet wat voor een team hij heeft.


Lichten komen aan van iets diepen tussen de bomen; de bolletjes van Bohairic. Hij vloekt binnensmonds als zijn nachtzicht het begeeft, maar blijft alert voor de aanval. Bohairic zijn ogen gloeien met een blauw licht en hij loopt naar het vuur toe. Hij schopt wat modder over het vuur en de kamp wordt ineens een stuk lichter! Tegelijk wordt Templeton bewust van een lekker geurtje, alsof iemand worst of spek aan het bakken is.


"Sheler? Hier komen met je licht!" zegt Bohairic.


De tovenaar vist iets uit de as en modder en het wordt gelijk weer donker. Templeton en Hope klagen over hun nachtzicht en draaien hun rug tegen het kampvuur wanneer Bohairic het lichtje op zijn hoed aandoet.


Bohairic schroeit zijn ogen dicht en kijkt weg. "Nephthys en Osiris!"
Sheler houdt een snik met moeite binnen en zucht, "Nee, toch? Het ... het kan ook van een aap zijn, of een orang-oetang."


Ze wikkelt het voorwerp in een doekje en doet het in haar buideltas. Het licht wordt alweer feller en ze gaat met een lege blik rondjes lopen van de kamp. Hope voegt zich bij haar aan maar ze zegt niets. De twee Nahwahni en Tecuhtli kijken elkaar bezorgd aan maar zeggen ook niets.


Vijf minuten later is het ook weer stil. Alle vogels zijn verontwaardigd weggevlogen en zijn weer gaan slapen. Bohairic zucht en gaat ook weer liggen,


"Als iets toch aanvalt, maak het stilletjes af hé? Ik heb mijn rust nodig."


Een bult verschijnt bij Tin-a-Tin haar slaapzak en haar deken neemt de vorm van de halfling aan. Hope en Sheler houden op met het cirkelen van de kamp en de twee Olman buigen hun dinosaurusklauwboksbeugels naar achteren, terug op hun voorarmen. Templeton springt omhoog en Bohairic doet het licht uit. Sheler wikkelt zich dieper in haar deken totdat haar harnas volledig bedekt is, en het wordt weer donker. Een zacht gebed van de druïde wordt het enige geluid in de buurt.


***********************************************************************


Een uur later is het weer raak. Templeton krijgt een naar gevoel, alsof iets hem in de gaten houdt. Iets... engs. Hij springt naar beneden en kijkt om zich heen. Hij neemt de posities van iedereen op en pakt het touwtje die hij aan Sheler haar deken vast had gemaakt. Achter hem luidt een licht pofgeluidje en duisternis vult de kamp. Hij roept gelijk, "ALARM!" en trekt aan het touwtje. Sheler haar deken vliegt eraf; het licht van haar harnasspreuk maakt het daglicht buiten de duisternisspreuk en grijs in de kamp. De zonsopgang is nog drie uur weg.


Hope springt gelijk weer het bos in, Sheler zoekt de rand van de duisternis op, Tin-a-Tin, Nahwahni en Tecuhtli verdwijnen achter struiken, en Bohairic trekt zich langzaam uit zijn slaapzak voordat hij zijn Arcane Sight aanzet.


Een onrustige vijf minuten passeren voordat iedereen overtuigd is dat er geen aanval zal komen. Dan zegt Tin dat het nu het moment is wanneer de echte aanval komt, en wordt het even eng. Pas daarna ruimt Bohairic het voorwerp op dat de duisternis uitstraalt.


"Een steentje, waarschijnlijk basalt. En een of andere grapjas heeft er een T ingekrast. Erg subtiel."


***********************************************************************


Zodra het eindelijk ochtend is wordt de kamp snel opgeruimd en ingepakt. Sheler en Bohairic bekijken de vondsten; een bot compleet met verkoold vlees, en een steen. De steen is inderdaad basalt en dat zegt niks. Het eiland is een en al vulkanische rotsen. De bot is een raadsel. Niemand wil dat het van Timothy is, en de twee deskundigen opperen meedere suggesties. Een pink van een gorilla bijvoorbeeld, of een teen van een kleinere aap.


De twee gidsen gaan de route verkennen naar het mistgebied terwijl de steen en bot onderzocht worden maar zijn snel terug. Ze hebben iets verontrustends ontdekt. Hope knikt naar Templeton toe en vraagt Bohairic een compliment te vertalen.


"Ze zijn rustig terug gekomen en niet gillend. Knap professioneel, toch?"


De krijgers knikken en worden weer kalm in de grote groep. Ze praten met Bohairic en hij vertaalt.


"Ze hebben dooie vogels ontdekt, maar allemaal gekruisigd. De vogels komen niet van dit gebied. Geen idee wat dat betekent maar we gaan even kijken. Tin, kan jij eerst checken of de grond daar veilig is? Die jongens kwamen er niet in de buurt... voor het geval dat."


Ongeveer honderd meter verder komen ze aan een lugubere voorstelling. Dertien witte duiven, dood en bloederig, zijn aan X-vormige stokjes vastgebonden en in de grond gezet; de hoofden naar beneden en de vleugels verspreid. De dertien lijken vormen de letter T als je met de kamp achter je staat.


"Gadver...." zegt Tin-a-Tin, "Da's smerig!"


Zodra de spellthief het gebied veilig verklaart, inspecteert Sheler de vogels. Ze zijn gedood door hun hoofden te vermorzelen - tussen twee stenen misschien.


"Of in een krachtige vuist?" zegt Hope, en iedereen maakt afkeurende geluidjes.


"Wat nou? Ik zou het ook kunnen. Niet echt een uitdaging zoiets..."


De vogels zijn witte duiven, van een ras dat uit het Noorden vandaan komt, in de buurt van Waterdeep en Luskan vooral. Bohairic kan geen kenmerken of aanwijzingen vinden om een betere identificatie te maken.


"Ja, en hoe komen ze dan hier terecht?" zegt Hope, maar niemand weet een antwoord.


***********************************************************************


Ze laten de vogels staan en lopen verder naar het noordoosten. De grond begint vochtig te ruiken en het wordt langzamerhand nat ondervoet. Bomen worden schaars en aan het einde van de ochtend lopen ze gewoon door een moeras. Het krioelt van de slangen hier en de hoeveelheid kikkers, paden en hagedissen is niet veel kleiner. Soms lijkt het alsof de hele grond beweegt, maar blijkt het gewoon twee of driehonderd kleine, groene slangen te zijn, geen één langer dan een voet.


In de vroege middag begint het landschap weer te veranderen. Af en toe is een plant beschimmeld, of wuift er een nare geur even langs. Binnen twee uren is het raar om een gezonde plant te zien. Het moeras is weer oerwoud en jungle geworden, maar een zieke, enge weerspiegeling van het levendige gebied waar ze vandaan kwamen. Van afstand was dit niet te zien - het leek alsof er alleen maar moeras voor hun lagen.


De dieren die te zien zijn, zijn misvormd of hebben lelijke, gebleekte kleuren. Sommigen zijn opgezwollen, anderen hebben bulten, zweren of schimmels op hun huid. Het water dat druipt van de grijsgroene bladeren smaakt ook vies, maar is niet giftig. De bomen zelf hebben harige schimmels en lekkende tumoren op de stammen en takken. Sheler voelt misselijk en vermoedt dat het niet alleen komt van de perverse natuur hier.


"Sommige plekken zijn dichter bij andere planes, en deze plek heeft een dunne grens met één of andere hel."


Een lichte mist hangt overal in de lucht; dit moet het Mistmoer zijn.


"We zagen die mist niet van buitenaf - we hadden geen idee we dit gebied binnenkwamen... alsof het op ons heeft gewacht, en daarna ons opgeslokt," zegt Templeton.


"Geen idee? Behalve dat tweehoofdig slangetje met slijm uit zijn bulten stromen, de tumoren op de bomen, harige schimmelkikkers..." Hope telt ze één voor één af op zijn grote vingers totdat de Genasi het toegeeft,


"Ja Hope, je hebt gelijk. De mist zagen we niet - da's weer een punt voor mij!"


"Zeven tegen één. Die kale vogel op de grond lopen, schimmeldraden in plaats van veren. Acht tegen één. Die twee kikkers aan elkaar vast die ik afmaakte. Negen tegen één."


De vijf lachen en de Olman kijken hun vreemd aan. Het geluid van het lachen weergalmt vreemd, met een soort doffe naklank, en de somberheid van dit plekje slaat bij iedereen weer toe. Met een zucht lopen ze dieper de mist in. Hope heeft de laatste plek in hun formatie en houdt alles in de gaten. Toch is het voor iedereen een verrassing wanneer de grond onder hem het plotseling begeeft, en dan de lucht in vliegt! Een reusachtige duizendpoot barst uit de grond aan alle kanten van over de stoere krijger, zeker twintig meter lang! Modder en water vallen aan alle kanten van het beest af en Hope wordt meegenomen naar boven. Hij springt gelijk weg en bekijkt de vijand terwijl hij valt. Blijkbaar is het niet genoeg dat het tien keer groter is dan hij, ook heeft het harde bepantsering op alle segmenten, en kaakpoten die gif druipen. De staart heeft ook een soort tang van knijpende poten op, en deze zal vast ook giftig zijn. Ook heeft het beest hoorns en puntige uitsteeksels op alle segmenten / het lijkt bijna demonachtig. Hope landt zacht en de reusachtige demonische duizendpoot daalt op hem neer voordat hij weg kan duiken. De kaakpoten zijn te groot om te ontwijken en knijpen hard om zijn middel. Zijn mithral maliënkolder biedt enige bescherming en weerhoudt de tanden van te diep gaan, maar het doet toch pijn. Erger nog, naast de pijn van zijn net niet verbrijzelde ribben is een jeuk dat begint bij zijn borstkas en voelt al snel als een brand aan zijn hart. Bloed bonst even in zijn oren en hij overmeestert het gevoel van duizeligheid. Hij kijkt naar het beest dat zich weer opstel voor de aanval.


"Ik eerst!"


Tin schiet gelijk de lucht in, aan de vleugels van haar op een na lievelingsspreuk. Bohairic knikt en streelt zijn drie-dagen-baard,

“Richt op de plaatsen tussen de segmenten in – daar is het pantser het dunst!”

Hope maakt een grote cirkel met zijn bijl en de tovenaar roept hem achteraan,

“En weet je wat, een gebed kan ook geen kwaad…”

“TEMPUS!” “TCHOK!” “SKWAAAAAAA!!!!”

“… het beest heeft immers trekjes van het Abyss …” Bohairic zijn stem valt af en hij stapt naar achteren om Sheler een betere zicht te geven op het beest.

Hope heeft twee keer op de nek van het ding geslagen. De eerste keer kaatste af, maar de tweede beet diep. Sheler volgt met twee splinterbolts en beide penetreren diep. Etter lekt van grote gaten in het hoofd en de duizendpoot verliest het evenwicht even.

Tin-a-Tin hangtviertig voet in de lucht en maakt zich klar voor de genadeslag.


"Bukken Hope, hier komt ie!"


Uit het niets verschijnt een monster in de lucht naast haar. Een rode gorilla met zwarte laarzen en een rood gewaad slaat haar met twee zesvingerige vuisten op haar hoofd. Haar nek kraaakt en ze vliegt naar beneden, maar de demoon plukt haar uit de lucht met zijn voeten, gooit haar weer omhoog, en zinkt zijn tanden in haar nek. Tin zakt in elkaar en de demoon gooit haar weg, zijn roodgloeiende ogen lichten op met wrede plezier. Ze had niet eens tijd om te gillen.


Meer demonen verschijnen aan alle kanten, allemaal uit onzichtbaarheid, en allemaal op hoge snelheid. Deze hebben geen kleren aan, alleen bracers. Nahwahni wordt flink geslagen maar staat nog overeind. Hij schudt zijn armen en de klauwen verschijnen bij zijn vuisten, maar de demoon is al onderweg naar een volgende slachtoffer.


Een derde verschijnt bij Bohairic. Een vuist zo groot als zijn hoofd slaat hem bijna van zijn voeten, maar hij weet de rest van de aanval te ontwijken. Een vierde aanvaller verschijnt bij Tecuhtli, slaat hem op zijn hoofd, pakt hem bij de keel, en verdwijnt een moment later!


Hope en Templeton zijn nog steeds bezig met de duizendpoot. De Genasi heeft achter het ding gerend, om buiten het bereik van al de grijpende poten te blijven. Het draait de rug tegen Hope en richt zich op de nieuwe vijand. Zwarte vlammen verschijnen op het hoofd van de duizendpoot, een hoofd zo groot als een roeiboot. De vlammen vloeien naar de kaakpoten en het hoofd hamert naar beneden. Templeton springt uit de weg en weert tegelijk het hoofd af. De brandende kaakpoten bijten alleen modder, en de vlammendoven. De Genasi springt op het hoofd terwijl het nog steeds in de grond zit en de schilden scheuren het hoofd aan flaarden.Bohairic teleporteert naar Tin-a-Tin toe. De halfling ligt op de rand van leven en dood, maar heeft wel geluk. De bijt heeft haar halsslagader net gemist. Hij activeert zijn riem en positieve energie stroomt door haar lijf. Het bloeden stopt en de verbrijzelde botten breien zich weer in elkaar. Sheler begint een spreukje en de demon in gewaad brult tegen haar,


"Naughty, naughty, Sheler!"


Haar spreuk ontrafelt voordat ze het kan afmaken - het beest kan dispellen!


***************************************************************************


Hope laat de segmenten van de duizendpoot in elkaar zakken en rent op één van de demonen af, een vrouwtje. Alleen de grootste met al die waarschijnlijk magische kleren lijkt mannelijk. De demon springt over zijn bijl heen en landt hard en gehurkt. Het gat op één vuist, gorillastijl, en mikt op Templeton - klaar voor weer zo'n sprintaanval. Hope heeft andere ideeën.


Toen de demon over hem heen sprong ging hij gelijk in een koprol. Hij komt omhoog achter de demon en met twee stappen staat hij paal achter haar. Zijn bijl komt neer in haar hoofd en houdt niet op totdat het de grond raakt.
De demon bij Nahwahni gaat ook op de hit & run aanval. Zij ontwijkt zijn klauwen en rent op Bohairic af. Hij weet weer de meeste aanvallen te weren en stapt terug, uit klauwbereik. De laatste demon, en het alfamannetje, kijken naar Hope en het lijk bij zijn voeten. Het mannetje spreekt, maar zelfs Bohairic kent de taal niet. Zijn fantastisch gevoel voor talen laat hem het onthouden. Later denkt hij dat het de taal van het Abyss is, en Olangru de naam van de alfademon.


"Sha-kelkum tala ek slensku" zegt de grote.


"Skrithûrz kûf kraat, Olangru. Skal taka hann ofan!" zegt het vrouwtje, en de twee rennen naar Hope toe.


Het vrouwtje springt recht op Hope af. Hij weet haar klauwen te weren met de heft van zijn bijl maar ze trekt zijn armen naar beneden en bijt diep in zijn schouder. Ze springt weer van hem af, en verdwijnt! Olangru rent anders. Hij half loopt, half springt van zij naar zij. Elk sprong plaatst hem aan een andere kant van Hope en elk sprong lijkt het laatste, totdat hij weer ergens anders is. Wanneer hij eindelijk aanvalt is het uit een onverwachte hoek, zelfs voor een ervaren krijger zoals Hope. Olangru draait Hope zijn beide armen uit de kom, tilt hem boven zijn hoofd, en bijt hem in zijn borst, boven het hart. De rest van de groep huiveren bij het kraken van Hope zijn ribben, en vallen stil als Olangru minachtend de bewusteloze Hope over zijn schouder werpt. De Forsaker ligt in de modder, zijn armen op verkeerde hoeken.


"Tot gauw, vleeszak!"


Olangru teleporteert weg en de andere twee maken om hem te volgen. Tin schuifelt pijnlijk naar de dichtbijzijnste en steekt met haar dolk, met Sheler een seconde achter haar. Beide slaan raak, maar Tin kan geen bruikbare spreuken afpakken om de demon tegen te houden, de ze verdwijnt. Gouden ijskristallen blijfen haar naglinsteren, afkomstig van Sheler haar slag.


Templeton heeft meer geluk. Hij steekt de demon hard voordat ze begint met haar verdwijnactie, en zijn tweede slag is genoeg om haar te vellen. Sheler zet Hope zijn armen terug in de goede houding voordat hij wakker wordt, en wacht zijn natuurlijke genezing af.


****************************************************************


Net voor zonsondergang komen de zes in een open plek aan tussen grijze, misvormde bomen. Ondersteboven gekruisigd op een X van boomstammen is Tecuhtli. Hij lijkt erg bleek en zijn vlees is al in een staat van ontbinding.


Hij spreekt, in een doffe, saaie toon.


"Daar zijn jullie. Wat jammer. Nu gaan jullie ook dood. Het is niet echt fijn, kan ik je wel vertellen. Pjn, verlies, donker, tanden. Je weet het gauw genoeg."


Bohairic laat zijn ogen gloeien,


"Necromancy... en Illusionmagie."


Hij loopt naar het lijk toe, de armen zijn toch vastgebonden, en inspecteert het van dichtbij.


"Ah, ruik je het? De dood? Zo ruik jij ook straks." zegt de zombie-Olman.


"Wacht eens even, dit is Tecuhtli niet!" zegt Bohairic.


De rest komen dichterbij en negeren de vreselijke voorspellingen van de zombie. De illusie valt van hun ogen één voor één en iedereen ziet het voor wat het is. Nog steeds en zombie - maar het lijk is van Michael Timmerman!


 



KarakterSpelerXPInfo
Bohairic Tuning 630
Hope Eric 630
Sheler Opa 630
Templeton Johan 730
Tin-a-Tin Jacco 630
Plaats de muis boven het om detail informatie te zien.

Gepost door Jeff op 18 juni 2009 om 23:12 uur.
Reacties van bezoekers (101 reacties)
EricEric

Dat duurde lang...


Gepost op 18 juni 2009 om 23:57.
JeffJeff

Internet viel gistern uit, kwam terug voor een tijdje, en viel uit toen ik xp probeerde toe te voegen!


Gepost op 19 juni 2009 om 6:48.
TuningTuning

Olangru is die supersnelle  - bad ass - grote rode gorilla?


Gepost op 19 juni 2009 om 7:14.
JeffJeff

Olangru is die badass, ja.


Gepost op 19 juni 2009 om 10:09.
OpaOpa

Eh zijn dat van die tanden waar Tin er ook 1 van heeft?


Gepost op 19 juni 2009 om 10:52.
OpaOpa

Eigenlijk is het een Sadass... Want hij heeft ons ontmoet. We are his DOOM !!!


Gepost op 19 juni 2009 om 10:53.
JaccoJacco

wacht.. was Tin niet van de bluff checks Sheler?

 


Gepost op 19 juni 2009 om 12:41.
OpaOpa

Ja dat klopt Jacco...
Dit is ook geen bluff...

Sheler has a score to settle...


Gepost op 19 juni 2009 om 13:01.
JaccoJacco

Als jij dr nou voor zorgt dat je niet doodgaat, dan wil ik wel een reïncarnatie.

Ben benieuwd als wat :D

 


Gepost op 19 juni 2009 om 15:51.
JeffJeff

Score? Sheler? Je bent toch zo kalm en heilig? Laat die Vows maar stikken, zeg je?


Gepost op 19 juni 2009 om 17:46.
Wie zegt wat?
Alleen bij een actieve campagne kun je (indien ingelogd) reacties achterlaten.
© 2003 pepijn
 
Fout spreekwoord
Beter zes voet in de grond dan op met morgenstond
 
Agenda
Er is geen speeldatum voor deze campagne
Campagne Top 10
Shackled City Adventure Path
204x gespeeld
Way of the Wicked
111x gespeeld
Savage Tide Adventure Path
109x gespeeld
Campagne Land van Amn
57x gespeeld
Storybook Hendrik
55x gespeeld
Campagne Channath
53x gespeeld
The drow
43x gespeeld
Calimshan
40x gespeeld
Amn
23x gespeeld
DnD weekend Runelords 2012-
21x gespeeld
 
Populaire lokaties
Grou
76x gespeeld
St. Anna
16x gespeeld
Wytgaard
11x gespeeld
Leeuwarden
5x gespeeld
Grou & St. Anne
1x gespeeld
 
Overzicht gebruikers
Klik hier als je een overzicht van alle geregistreerde gebruikers wilt zien.